به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجو، پیراهن فوتبال شاید در نگاه اول تنها بخشی از لباس یک بازیکن باشد، اما برای هواداران گاهی معنایی فراتر از یک شماره دارد. وقتی یک بازیکن سالها با یک عدد به میدان میرود، جام میبرد، گل میزند، کاپیتانی میکند و به یکی از چهرههای ماندگار یک باشگاه تبدیل میشود، آن شماره نیز به بخشی از هویت او تبدیل خواهد شد.
در فوتبال ایران نمونههای فراوانی از این اتفاق وجود دارد؛ شمارههایی که اگرچه در بسیاری از موارد به شکل رسمی بازنشسته نشدهاند، اما نام یک بازیکن را برای همیشه با خود یدک میکشند.
پرسپولیس؛ شماره ۷، میراث علی پروین
اگر قرار باشد از نمادینترین شمارههای فوتبال ایران نام ببریم، بدون تردید شماره ۷ پرسپولیس یکی از نخستین گزینههاست؛ شمارهای که بیش از هر چیز با نام علی پروین گره خورده است.
پروین برای سالها با این شماره پیراهن به میدان رفت و به یکی از مهمترین چهرههای تاریخ پرسپولیس تبدیل شد. به همین دلیل، شماره ۷ حتی پس از پایان دوران بازی او نیز جایگاه ویژهای میان هواداران پرسپولیس پیدا کرد.
جالب اینکه حساسیت نسبت به این شماره آنقدر زیاد بود که پوشیدن آن توسط بازیکنان دیگر نیز با واکنش هواداران و حتی خود پروین همراه میشد. سروش رفیعی تصمیم گرفت این شماره را بر تن کند و پیش از آن، از علی پروین رخصت گرفت؛ اتفاقی که نشان میداد شماره ۷ پرسپولیس برای بسیاری از هواداران، یک پیراهن معمولی نیست.
در سالهای اخیر نیز بازیکنان دیگری این شماره را پوشیدهاند و در حال حاضر محمد عمری به عنوان یکی از وارثان این پیراهن شناخته میشود. بنابراین شماره ۷ پرسپولیس را باید یک شماره تاریخی و نمادین دانست، نه شمارهای که رسماً بازنشسته شده باشد.
استقلال؛ شماره ۷ فرهاد مجیدی
در سوی دیگر فوتبال پایتخت، شماره ۷ استقلال نیز داستانی مشابه دارد؛ شمارهای که در سالهای اخیر بیش از هر نام دیگری با فرهاد مجیدی شناخته شده است.
مجیدی در دورههای مختلف حضورش در استقلال این شماره را بر تن کرد و به یکی از محبوبترین بازیکنان تاریخ معاصر این باشگاه تبدیل شد. پس از خداحافظی او نیز مدتی شماره ۷ استقلال بدون صاحب ماند و همین موضوع نشان داد که این عدد …
