به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، داستان تحول والیبال ژاپن از جایی جذاب میشود که فدراسیون این کشور تصمیم گرفت برای تغییر نسل و سبک بازی، صرفاً به نتیجههای کوتاهمدت نگاه نکند. فیلیپ بلن، مربی فرانسوی، در سال ۲۰۱۷ به کادر فنی تیم ملی ژاپن اضافه شد و در ابتدا به عنوان دستیار فعالیت کرد. او در سال ۲۰۲۱ به سرمربی تیم ملی رسید و تا پایان بازیهای المپیک پاریس در این پروژه حضور داشت.
بلن در سالهای ابتدایی حضورش، مسئول بخشی از طراحی تمرینها و مسائل تاکتیکی بود و تلاش کرد ساختار دفاعی و حمله سریع از مرکز را در تیم ژاپن جا بیندازد. این فرآیند یکشبه اتفاق نیفتاد. ژاپن به بازیکنانش فرصت داد در کنار تغییرات فنی، تجربه بینالمللی بیشتری به دست بیاورند و نسل جدیدی را شکل دهد.
نتیجه این صبر را میتوان در عملکرد ژاپن در سالهای بعد دید. این تیم در المپیک توکیو پس از ۲۹ سال به مرحله یکچهارم نهایی رسید و در لیگ ملتهای جهان نیز به جمع تیمهای مدعی نزدیک شد. ژاپن در لیگ ملتها در سال ۲۰۲۳ به مدال برنز رسید و در سال ۲۰۲۴ نیز نایبقهرمان شد.
نکته مهمتر این است که ژاپن حتی بعد از پایان کار بلن هم پروژه را کنار نگذاشت. پس از المپیک پاریس، لوران تیلی فرانسوی جایگزین او شد تا مسیر تیم تا المپیک لسآنجلس ادامه پیدا کند. فدراسیون ژاپن در واقع مربی را تغییر داد، اما فلسفه توسعه تیم ملی را کنار نگذاشت. در فهرست تیم ملی ۲۰۲۶ نیز همچنان بازیکنانی مانند یوجی نیشیدا، یوکی ایشیکاوا، تاتسونوری اوتسوکا و ماساهیرو سکیتا حضور دارند؛ بازیکنانی که بخشی از نسل موفق سالهای اخیر ژاپن هستند.
پیاتزا؛ قربانی نتیجه یا قربانی انتظار؟
در سمت دیگر، ایران قرار دارد؛ تیمی که روبرتو پیاتزا از ابتدای فصل ۲۰۲۶ هدایت آن را برعهده گرفت و عملاً وارد یک پروژه جدید شد. طبیعی است که انتظار از سرمربی ایتالیایی بالا باشد، اما تفاوت مهم اینجاست که پیاتزا هنوز در ابتدای مسیر قرار دارد.
لیگ ملتهای ۲۰۲۶ برای ایران آسان پیش نرفت. تیم ملی در هفته دوم ابتدا مقابل فرانسه شکست خورد، برابر آمریکا مغلوب شد و سپس در دیداری نزدیک با نتیجه ۳ بر ۲ به ژاپن باخت؛ مسابقهای که ایران تا آخرین لحظات برای پیروزی جنگید. در پایان همان هفته، ایران مقابل کوبا به …
