تمام حرکت عظیم سیدالشهدا و یارانش فرع بر یک اعلام سیاسی اصیل و صریح به عرض و طول کل تاریخ است. بعد از آنی که فشارها بر سیدالشهدا برای بیعت با یزید زیاد شد؛ مولا عبارتی فرمود:
«یَزِیدُ رَجُلٌ فَاسِقٌ شَارِبُ اَلْخَمْرِ قَاتِلُ اَلنَّفْسِ اَلْمُحَرَّمَةِ مُعْلِنٌ بِالْفِسْقِ وَ مِثْلِی لاَ یُبَایِعُ بِمِثْلِهِ» (اللهوف ج۱: ۲۱)
یزید اهلفسق است؛ آن هم آشکارا. «همچون منی با همچون اویی بیعت نمیکند». کاربست کلمه «مثل» اینجا قابل تامل است. بله؛ باز هم مثل یزیدها و مثل حسینهایی خواهند بود و قاعده آن است که مثل حسینها هیچگاه با مثل یزیدها جز در مقام «جهاد و مبارزه» ملاقات نخواهند کرد.
دلبسته حسین بن علی (ع) کارش جاری کردن و زنده نگهداشتن همین قاعده است؛ که اساس کربلا است؛ بنابراین زائر حائر حسینی، سینهزن و مداح و خادم دستگاه ابیعبدالله باید دائما متامل در این قاعده باشد و علیه مثل یزیدها عَلم «لایبایع» بلند کند و شمشیر «لا الحیاة مع الظالمین الا برما» را از نیام بیرون کشد.
روی این مبنا، اتفاقا زندگی و حیات حرکت حسینی در میان ما وقتی عیان میشود که در حائر حسینی (ع) فریاد مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل سرداده شود. کسانی که میگویند (هرکس که میخواهد باشد؛ تولیت آستان امام حسین یا شبکه ماهوارهای امام حسین شیرازی چیها) در حرم شعار سیاسی ندهید و حرم امام حسین فقط جای «لبیک یاحسین» گفتن است، خواسته یا ناخواسته کانون گرم عاشورای حسینی را سرد میکنند و حیات حرکت اباعبدالله را میپوشانند و دفن میکنند.
ما اتفاقا با رعایت احترام به جریانها مختلف شیعی و غیرشیعی و بیآنکه خود را معطل منکوب کردن برخی جریانهای خرد انحرافی (نظیر شیعه انگلیسی) کنیم؛ باید با بالاترین و شفافترین و رساترین صداها، در رسمیترین شعائر حسینی نظیر اربعین، شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل را سردهیم؛ که اگر نکنیم خلاف روح شعائر عمل کردهایم. کربلا، آن هم در روز اربعین جای «مرگ بر آمریکا» گفتن است.
