به گزارش ایسنا، غار قلعهکرد در استان قزوین در جریان فصلهای مختلف کاوش به یکی از محوطههای کلیدی برای مطالعه دورههای کهن پیشینه انسانی در فلات ایران تبدیل شده است؛ محوطهای که اهمیت آن توالی لایههای فرهنگی، تنوع مجموعههای سنگی و ظرفیت بالقوه آن برای شناسایی بقایای انسانتباران، امکان مطالعه یکی از مقاطع مهم تحول فناوری و رفتار انسانی را فراهم میکند.
میلاد هاشمی، سرپرست کاوش باستانشناسی غار قلعهکرد، با اشاره به دادههای حاصل از چند فصل کاوش در این محوطه اظهار کرد: بر اساس شواهد موجود، توالی فناوری ابزارهای سنگی در غار قلعهکرد را میتوان بهصورت مقدماتی در سه بخش مورد بررسی قرار داد؛ بخشهایی که تفاوتهای فناورانه آنها میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره دورههای مختلف حضور و فعالیت انسان در این غار ارائه کند.
او افزود: در بخشهای بالایی غار، مجموعههای سنگی شباهت بیشتری با سنتهای موستری شناختهشده در زاگرس دارند؛ مجموعههایی که در بسیاری از محوطههای این منطقه با حضور نئاندرتالها مرتبط دانسته شدهاند. این بخش از توالی، از منظر فناوری سنگی نسبت به لایههای عمیقتر، استانداردشدگی بیشتری نشان میدهد.
هاشمی ادامه داد: در بخش میانی، سهم مواد خام زمختتر افزایش یافته، اندازه برخی ابزارها و سرپیکانها بیشتر شده و میزان استانداردشدگی کاهش پیدا میکند. از منظر فناورانه، این مجموعهها در موقعیتی میان سنت موستری لایههای بالاتر و فناوری سادهتر لایههای زیرین قرار میگیرند.
سرپرست پروژه کاوش غار قلعهکرد با اشاره به ویژگیهای لایههای عمیقتر گفت: لایههایی که در فصلهای پیشین در مربعهایی مانند Q۱۸ و همچنین در ترانشه سه شناسایی شدهاند، الگوی متفاوتی دارند و فناوری در این بخشها بیشتر بر سنگمادرهای ساده و نامنظم و تولید مصنوعات کمتر استانداردشده استوار است.
او اظهار کرد: گروه کاوش امیدوار است با ادامه ژرفشدن کاوش، بهویژه در ترانشه دو، بار دیگر به این لایههای کهنتر دست پیدا کند و بتواند آنها را با مجموعههای پیشین مقایسه کند. چنین مقایسهای میتواند درک ما از روند تحول فناوری سنگی در قلعهکرد را دقیقتر و زمینه را برای بازسازی سیر تغییرات فناورانه در این محوطه فراهم کند.
هاشمی …
