در هفتههای پس از جام جهانی، نکونام در گفتوگوهای مختلف از نمایش فنی تیم ملی، روند استفاده از بازیکنان جوان، تصمیمات کادر فنی و برخی سیاستهای مدیریتی فدراسیون فوتبال انتقاد کرد.
او معتقد بود فوتبال ایران برای حضور موفق در رقابتهای آینده به تغییر نگاه، برنامهریزی دقیقتر و شجاعت در میدان دادن به نسل جدید نیاز دارد. این اظهارات بازتاب گستردهای در رسانهها داشت و نام سرمربی سابق استقلال را بار دیگر در کانون توجه قرار داد.
اما حالا در آستانه آغاز فصل جدید لیگ برتر، شرایط برای خود نکونام متفاوت است. در حالی که تقریباً تکلیف نیمکت بیشتر تیمهای لیگ مشخص شده، او هنوز هدایت هیچ تیمی را بر عهده نگرفته و حتی در کادر فنی باشگاهی نیز دیده نمیشود. این در شرایطی است که بسیاری از مربیان همنسل او فعالیت خود را در لیگ برتر آغاز کردهاند.
همین مسئله، پرسشی قابل تأمل را به وجود میآورد؛ آیا انتقاد از عملکرد دیگران، بدون حضور در چرخه رقابت و پذیرش مسئولیت فنی، میتواند همان وزن و تأثیر را داشته باشد؟
بدون تردید نقد، حق هر مربی و بخشی از فضای حرفهای فوتبال است، اما در فوتبال حرفهای، اعتبار بسیاری از نقدها زمانی محک میخورد که منتقد نیز روی نیمکت بنشیند و پاسخگوی تصمیمات و نتایج تیم خود باشد.
نکونام امروز همچنان یکی از صریحترین منتقدان فوتبال ایران به شمار میرود، اما واقعیت این است که فصل جدید را بدون تیم آغاز میکند. موضوعی که این سؤال را پررنگتر از همیشه مطرح میکند؛ چرا مربیای که با صراحت از عملکرد تیم ملی، کادر فنی و مدیریت فوتبال ایران انتقاد میکند، خود فعلاً جایی در چرخه فنی لیگ برتر ندارد و از بیرون به اتفاقات فوتبال نگاه میکند؟
انتهای پیام/
