روایت دل‌هایی که به نیابت از عشق، قدم برداشتند

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجو از بیرجند، ساعت هفت صبح است و هنوز یک ساعت مانده به قرار عاشقانی که از قافله‌ی اربعین جا مانده‌اند، اما دل‌هایشان، سال‌هاست در کاروان سی و سالار شهیدان، حسین بن علی(ع)، قدم می‌زند. امروز میدان آزادی و خیابان امام رضا(ع) بیرجند، بوی کربلا می‌دهد؛ از پرچم‌های سرخی که با مشت گره‌کرده‌ی رهبر شهید بر تارکشان، تا اشک‌های پیرمردی که یک بار رفته و هرگز فراموش نکرده، تا کودکی که حرم را فقط در خواب دیده و حالا میان این جمعیت، به دنبال نجوای «یا حسین» می‌گردد. اینجا دیار خراسان جنوبی است، دیاری که حتی جاماندگانش، عشق را تمام‌عشق معنا می‌کنند.

در ادامه حتما بخوانید جاماندگان اربعین در ۲۰۰ نقطه خراسان جنوبی با شعار «لبیک یا حسین(ع)» پیاده روی کردند

ساعت هفت را نشان می‌دهد. هنوز یک ساعت مانده به حرکت کاروان جاماندگان، اما میدان آزادی دیگر گنجایش جمعیت را ندارد. از هر کوچه و پس‌کوچه‌ای، از هر مسیر و گذری، عاشقان می‌رسند؛ با پرچم‌های سرخی که تصویر مشت گره‌کرده‌ی قائد شهیدشان بر آن نقش بسته است. پرچم‌هایی که در باد، همچون پرچم‌های حرم، از حسرت دیدار، میلرزند و می‌سوزند.

پیر و جوان، کودک و نوجوان، زن و مرد، محجبه و کم‌حجاب، فقیر و غنی، همه و همه از هر رنگی و هر طیفی که هستند، آرام‌آرام به این دریای خروشان اضافه می‌شوند. جمعیت نفس‌گیر می‌شود. لحظه به لحظه، موج‌ها فزونی می‌گیرد تا آن‌گاه که عقربه‌ها به وقت امام رضا(ع) می‌رسد و ناگهان، همه‌ی این دل‌های به‌هم‌فشرده، یک صدا، یک قدم، یک نوا می‌شوند.

در میان موج جمعیت، صحنه‌هایی است که هر چشم‌تری را به اشک می‌نشاند. بچه‌ها، این فرشته‌های کوچک، آنقدر شوق دارند که بیرق‌های بزرگ «یا حسین(ع)» و پرچم‌های سه‌رنگ ایران را با وجود وزش باد، محکم و یک متر بالاتر از سطح زمین بر دستان کوچکشان نگه داشته‌اند و می‌برند. انگار نه انگار که سنگینی پرچم، برای دستان نحیفشان زیاد است؛ عشق، هر بار را سبک می‌کند.

برخی در کالسکه‌اند و برخی در آغوش پدران، با چشمانی گرد و حیران، به تماشای این دریای نور نشسته‌اند. تمامی این …