به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، در ورزش قهرمانی، آمادگی ذهنی دیگر موضوعی فرعی نیست. ورزشکاری که ماهها تمرین کرده، در نهایت باید در چند دقیقه یا حتی چند ثانیه توانایی کنترل فشار، استرس و هیجان خود را نشان دهد. به همین دلیل، در سالهای اخیر روانشناسی ورزشی به یکی از بخشهای مورد توجه ورزش حرفهای تبدیل شده است؛ هرچند در ایران هنوز درباره جایگاه واقعی این تخصص در تیمهای ملی اختلاف نظر وجود دارد.
یک نگاه میگوید روانشناس باید بخشی از کادر تیم باشد و در کنار مربی، پزشک و بدنساز فعالیت کند؛ نگاه دیگر معتقد است مربی به دلیل ارتباط نزدیک و مستمر با بازیکن، باید خودش توانایی مدیریت ذهنی ورزشکار را داشته باشد.
طلوعکیان: مربی باید روانشناسی بداند
علیرضا طلوعکیان، مربی و کارشناس والیبال، در تشریح دیدگاه خود تأکید دارد که مسئله اصلی نباید صرفاً اضافه کردن یک روانشناس به کادر تیم باشد، بلکه مربی باید دانش لازم برای شناخت و مدیریت شرایط ذهنی بازیکنان را داشته باشد.
او در این باره میگوید: «مربی باید روانشناسی بلد باشه یا تیم باید روانشناس داشته باشه؟ اصلاً تیم نمیتونه روانشناس داشته باشه. شما هیچ جای دنیا هم همچین چیزی ندارین. آقا نداریم. با آمریکا مقایسه نکنید. ما اصلاً روانشناس بیاریم همه میگن مگه ما دیوونهایم که روانشناس میخوایم؟ این نگاه غلطه. ما میخواهیم اثربخشی داشته باشیم. مربی باید به هر حال یه قسمتی از این علم رو داشته باشه و بتونه خودش به بازیکن تزریق کنه. سالهای سال ما اینو امتحان کردیم؛ ما روانشناس آوردیم، نتیجه نگرفتیم.»
حرف طلوعکیان یک نکته مهم را برجسته میکند؛ اینکه روانشناسی در ورزش نباید به حضور یک فرد در کادر تیم محدود شود. اگر مربی نتواند با بازیکن ارتباط درست برقرار کند، شناختی از ویژگیهای شخصیتی او نداشته باشد و نداند در شرایط بحرانی چگونه واکنش نشان دهد، حضور یک متخصص بیرونی به تنهایی نمیتواند تمام مشکلات را حل کند. اما آیا دنیا روانشناس ورزشی ندارد؟
اینجا اما یک پرسش جدی مطرح میشود. بخشی از صحبت طلوعکیان درباره تجربه کشورهای بزرگ ورزشی نیازمند بررسی دقیقتر است. برخلاف این تصور که روانشناس در تیمهای حرفهای جهان جایگاهی ندارد، نمونههای متعددی از استفاده سازمانیافته از این تخصص وجود …
