به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، محدودشدن فعالیتهای سیاسی و گسترش فضای امنیتی، بسیاری از مسیرهای علنی اعتراض را مسدود کرد؛ اما مخالفت با وضعیت موجود بهطور کامل از میان نرفت و در محیطهایی، چون دانشگاه، بازار، حوزههای علمیه و میان جریانهای سیاسی ادامه پیدا کرد. محمدعلی رامین، تحلیلگر سیاسی و معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت دهم، در نشست «مقاومت و پایداری در برابر نفوذ آمریکا و زمینههای وقوع انقلاب اسلامی» در حاشیه نمایشگاه کتاب تاریخ معاصر ایران در باغ کتاب تهران، این روند را از ۱۶ آذر ۱۳۳۲ تا اعتراضهای سالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ دنبال کرد؛ مسیری که در نهایت از اعتراضهای محدود به یک حرکت اجتماعی گسترده رسید. از ۱۶ آذر تا شکلگیری فضای امنیتی
در ماههای پس از کودتا، حکومت پهلوی با محدودکردن فعالیتهای سیاسی و اجتماعی، تلاش کرد امکان سازمانیابی مخالفان را کاهش دهد. بازار، روحانیت، حوزههای علمیه، دانشگاه و نیروهای سیاسی و اجتماعی، هر یک با درجاتی از کنترل و محدودیت مواجه شدند و فعالیت علنی برای بسیاری از جریانها دشوار شد. در این میان، دانشگاه تهران یکی از مهمترین محیطهایی بود که اعتراض سیاسی در آن امکان بروز پیدا کرد. سفر ریچارد نیکسون، معاون رئیسجمهور آمریکا، به تهران در آذر ۱۳۳۲، تنها چند ماه پس از کودتا، در شرایطی انجام شد که حکومت میکوشید فضای کشور را آرام و کنترلشده نشان دهد. در آستانه این سفر، اعتراض دانشجویان دانشکده فنی با برخورد نیروهای امنیتی مواجه شد؛ واقعهای که به کشته و زخمیشدن شماری از دانشجویان و بازداشت تعدادی دیگر انجامید. ۱۶ آذر در این روایت، صرفاً یک حادثه در محیط دانشگاه نیست؛ بلکه نشانهای از حضور اعتراض در نخستین ماههای پس از کودتاست. در شرایطی که امکان فعالیت سیاسی محدود شده بود، دانشجویان همچنان یکی از صحنههای مخالفت با وضعیت سیاسی کشور را شکل دادند و این واقعه به یکی از نمادهای ماندگار اعتراض دانشجویی تبدیل شد. در ادامه این روند، مقاومت به یک محیط خاص محدود نماند. در کنار دانشگاه، جریانهای مذهبی و سیاسی و شخصیتهایی، چون شهید نواب صفوی نیز در روایت این دوره مورد اشاره قرار گرفتند. هدف از طرح این موارد، نشاندادن تداوم مخالفت با حکومت پهلوی در فاصله میان کودتای ۲۸ مرداد و سالهای …
