به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، تباری که حسین جنتی و همفکرانش به آن تعلق دارند، همواره به جای کار روی ایمان و مسئولیتپذیری درونی، در جستوجوی بهانههایی هستند تا شانه از مسئولیت خالی کنند. آنها با غر و لنگ، خودشیفتگی و خودکامگی خود را به رخ میکشند و در همین راستا، کسانی را همسنگ خود همراه میکنند تا صرفاً، فقط و فقط بگویند «ما زیاد هستیم»؛ روایتی که حتی اگر زیاد بودنشان را هم بپذیریم، تأثیر چندانی در عالم هستی و عظمت ملت ایران ندارد!
جایجای گفتوگوی حسین جنتی ریشه در همین تکبر و خودکامگی دارد که در بهترین حالت، آنها را دچار نوعی میانمایگی کرده است؛ میانمایگیای که با آن پز متوسطی میدهند و از کنار مسائل بزرگ عبور میکنند. اما اینکه این پدیده چگونه به انسانی سستعزم تبدیل میشود، در متن سخنانش کاملاً واضح است. جنتی از کسادِ کاسبی دین برای شعرهای خودش رونقبخشی میکند و جامعه مذهبی ایران را قشرنمایی میکند تا خودش و همفکرانش را مبرا از آن جلوه دهد. …
