به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، لیگ ملتهای ۲۰۲۶ از همان ابتدا نشانههایی از یک تورنمنت متفاوت داشت. برخلاف بسیاری از دورههایی که مدعیان اصلی از هفتههای نخست مسیر خود را برای رسیدن به مراحل پایانی هموار میکردند، این بار حتی بزرگترین قدرتهای جهان نیز از لغزش در امان نماندند. تیمهایی که در طول مرحله مقدماتی شکستناپذیر به نظر میرسیدند، در حساسترین لحظات از نفس افتادند و مدعیانی که کمتر کسی روی آنها حساب میکرد، خود را به جمع بهترینها رساندند.
در چنین شرایطی، شاید بزرگترین غافلگیری مربوط به ژاپن بود؛ تیمی که با ۱۲ پیروزی پیاپی، آمادهترین و منظمترین تیم مسابقات به نظر میرسید. ساموراییها با والیبال سرعتی، دفاع سازمانیافته و هماهنگی مثالزدنی، یکی پس از دیگری از سد رقبا عبور کردند و خیلی زود به یکی از اصلیترین گزینههای قهرمانی تبدیل شدند. سقوط ساموراییها در چند قدمی رؤیا
ژاپن اما درست در نقطهای متوقف شد که همه تصور میکردند تازه مسیرش به سمت قهرمانی آغاز شده است. تیمی که تا پیش از مرحله نهایی شکست را تجربه نکرده بود، در مهمترین بازیها نتوانست همان انرژی و شادابی هفتههای ابتدایی را حفظ کند.
فشردگی مسابقات و فشار بالای بازیهای متوالی، در نهایت روی عملکرد مهرههای کلیدی ژاپن تأثیر گذاشت. تیمی که بخش زیادی از موفقیتش را مدیون سرعت بالا و تحرک بیوقفه بازیکنانش بود، در مراحل پایانی دیگر آن طراوت همیشگی را نداشت. خستگی، درست در حساسترین زمان ممکن خودش را نشان داد و رؤیای طلایی ژاپن تنها چند قدم مانده به خط پایان فرو ریخت.
شکستناپذیری در مرحله مقدماتی برای ژاپن به اندازه کافی چشمگیر بود، اما لیگ ملتها بار دیگر نشان داد که در والیبال، مسیر رسیدن به قهرمانی با تعداد بردهای گذشته تضمین نمیشود. یک مسابقه ضعیف در مرحله حذفی میتواند تمام دستاوردهای هفتههای قبل را تحتالشعاع قرار دهد؛ اتفاقی که این بار برای ساموراییها رخ داد.
وداع زودهنگام قهرمان جهان
ایتالیا، دیگر تیم بزرگی بود که نتوانست انتظارات را برآورده کند. قهرمان جهان با وجود داشتن ساختاری منظم و ترکیبی قابل اعتماد، در این دوره آن قدرت همیشگی را نداشت و خیلی زودتر از پیشبینیها با رقابتها خداحافظی کرد.
غیبت آلساندرو میکیلتو برای ایتالیا هزینه …
