به گزارش خبرنگار گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، مهدی ذاکری؛ با نزدیک شدن غروب آخرین چهارشنبه ماه صفر ساحل بندرعباس چهرهای متفاوت به خود میگیرد؛ خانوادهها و گروههایی از مردم راهی ساحل میشوند، پا برهنه وارد آب میشوند و دریا را در آئینی که نسل به نسل منتقل شده مخاطب نیتها و آرزوهای خود قرار میدهند.
این آئین که در میان مردم هرمزگان با باورهایی درباره رهایی از رنج، بیماری، اندوه و ناخوشی همراه است تنها یک حضور ساده در ساحل نیست؛ بخشی از حافظه فرهنگی جامعهای است که زندگی تاریخی و معیشتی آن با خلیج فارس گره خورده است.
گزارشهای منتشرشده از برگزاری این مراسم در بندرعباس نشان میدهد که مردم در آخرین چهارشنبه ماه صفر خود را به ساحل میرسانند تا به باور خود، رنج و اندوه سال را به دریا بسپارند و از آب دریا طلب سلامتی کنند.
دریا عنصر مشترک زندگی و آئین
برای مردم بندرعباس دریا صرفا یک پدیده طبیعی یا یک پهنه جغرافیایی نیست، دریا در فرهنگ جنوب بخشی از زندگی روزمره، اقتصاد، خاطرات و حتی ادبیات شفاهی مردم است؛ از همین رو حضور آئینی مردم در ساحل را میتوان در امتداد رابطه تاریخی جامعه بندری با دریا تحلیل کرد.
در این نگاه دریا در آئین آخرین چهارشنبه ماهصفر نقشی فراتر از یک مکان برگزاری مراسم دارد، به نوعی به مخاطب آئین تبدیل میشود؛ فرد با ورود به آب بخشی از اضطرابها، نگرانیها و آرزوهای خود را در قالب یک رفتار نمادین بیان میکند.
گزارشهای مربوط به این مراسم از ورود مردم با پای برهنه به آب و در برخی روایتها سه بار فرو رفتن در آب بهعنوان نمادی از پاکی و رهایی حکایت دارد.
آئینی میان باور، خاطره و هویت
اهمیت این مراسم را نمیتوان فقط در جنبه مذهبی آن جستوجو کرد؛ به دریا رفتن در بندرعباس مجموعهای از باورهای عامیانه، خاطرات خانوادگی و عناصر هویتی را در کنار یکدیگر قرار میدهد.
بخش مهمی از ماندگاری چنین آئینهایی به انتقال شفاهی آنها وابسته است؛ مادربزرگها و مادران، شیوه برگزاری، زمان حضور در ساحل و روایتهای مرتبط با مراسم را به نسل بعد منتقل میکنند؛ در نتیجه هر بار برگزاری آئین نوعی بازتولید حافظه جمعی نیز محسوب میشود.
ثبت این آئین در شمار میراث معنوی …
