به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، فدراسیون والیبال ژاپن تصمیمی گرفته که میتواند معادلات رقابتهای والیبال بازیهای آسیایی ناگویا را بهطور کامل تغییر دهد؛ میزبان مسابقات اعلام کرده است که هفت بازیکن اصلی تیم ملی این کشور در ترکیب اعزامی به ناگویا حضور نخواهند داشت و ژاپنیها با ترکیبی متفاوت و تا حد زیادی متکی بر نفرات ذخیره و جوان وارد یکی از مهمترین رویدادهای قاره میشوند.
این تصمیم در شرایطی گرفته شده که تیم اصلی ژاپن در سالهای اخیر به یکی از دستنیافتنیترین تیمهای آسیا تبدیل شده است. تیمی که حضورش در هر تورنمنت، سطح انتظارات را بالا میبرد و حتی در لیگ ملتهای اخیر نیز نشان داد که دیگر نمیتوان آن را صرفاً یک مدعی آسیایی دانست. ژاپن در مسیر رقابتهای امسال، چهرهای از یک تیم قدرتمند و مدرن ارائه کرد و با عملکردی درخشان تا مراحل پایانی پیش رفت؛ اما در حساسترین بخش مسابقات، ورق برگشت و ساموراییها در فینال و دیدار ردهبندی شکست خوردند تا با وجود آن همه پیروزی، دستشان از مدال دور بماند.
حالا همان تیم، یا دستکم هسته اصلی آن، قرار است پیش از بازیهای آسیایی در میدان دیگری حاضر شود؛ رقابتهای قهرمانی آسیا که تنها دو هفته پیش از آغاز مسابقات ناگویا برگزار خواهد شد و اهمیت آن برای ژاپن شاید حتی بیشتر از طلای بازیهای آسیایی باشد.
دو هفته سرنوشتساز برای ژاپن
برنامه زمانی فشرده، مهمترین دلیل تصمیم فدراسیون والیبال ژاپن به نظر میرسد. مسابقات قهرمانی آسیا تنها دو هفته پیش از آغاز رقابتهای ناگویا برگزار میشود و قهرمان این مسابقات نیز سهمیه مستقیم المپیک لسآنجلس را به دست خواهد آورد. برای تیمی مانند ژاپن که سالهاست برای تثبیت جایگاه خود در سطح اول والیبال جهان تلاش میکند، حضور در المپیک یک هدف معمولی نیست؛ بلکه مهمترین پروژه چهار سال آینده این تیم محسوب میشود.
به همین دلیل، ژاپنیها قصد دارند در مسابقات قهرمانی آسیا با تیم اصلی خود شرکت کنند. این تصمیم نشان میدهد که اولویت نخست آنها، عبور از مسیر قهرمانی قاره و رسیدن مستقیم به المپیک است؛ مسیری که میتواند بسیاری از دغدغههای ژاپن برای کسب سهمیه را از بین ببرد.
اما سؤال اصلی اینجاست که چرا ژاپن حاضر شده درست در بازیهای آسیایی که میزبان آن است، از هفت بازیکن اصلی خود استفاده نکند؟ آیا طلای قهرمانی آسیا آنقدر برای ژاپنیها اهمیت دارد که مدال طلای ناگویا را قربانی آن کردهاند یا اینکه فدراسیون این کشور به تیم دوم خود چنان اعتماد دارد که تصور میکند بدون ستارههای اصلی هم میتواند مدعی قهرمانی باشد؟
میزبانی که شاید به طلای خودش راضی نیست
در نگاه نخست، کنار گذاشتن ستارهها از بازیهای آسیایی، تصمیمی عجیب به نظر میرسد. ناگویا میزبان این دوره از مسابقات است و طبیعتاً انتظار میرود ژاپن با تمام توان برای کسب مدال طلا تلاش کند. مدالی که مقابل تماشاگران خودی و در یک رویداد بزرگ چندرشتهای، میتواند ارزش تبلیغاتی و ملی زیادی داشته باشد.
با این حال، برنامه فشرده والیبال آسیا، ژاپن را در موقعیتی قرار داده که باید میان دو هدف بزرگ دست به انتخاب بزند. از یک سو بازیهای آسیایی قرار دارد که میزبانی آن در خاک ژاپن، فشار زیادی برای کسب مدال روی تیم ملی این کشور ایجاد میکند و از سوی دیگر، مسابقات قهرمانی آسیا که پاداشی بسیار بزرگتر دارد؛ سهمیه مستقیم المپیک لسآنجلس.
در چنین شرایطی، منطقیترین تصمیم برای ژاپن حفظ مهرههای اصلی و آماده نگه داشتن آنها برای رقابتهای قهرمانی آسیا است. تیمی که تنها دو هفته پس از یک تورنمنت سنگین باید دوباره وارد میدان شود، نمیتواند بدون نگرانی از خستگی، مصدومیت و افت بدنی، تمام ستارههایش را در دو مسابقه بزرگ پیاپی به میدان بفرستد.
بهویژه اینکه ژاپن در سالهای اخیر فشار زیادی را روی تعداد محدودی از بازیکنان کلیدی خود داشته است. ستارههایی که در طول فصل باشگاهی و ملی، تقریباً بدون توقف در سطح بالا بازی میکنند و طبیعی است که فدراسیون این کشور برای حفظ آنها در آستانه رقابتهای مهم، به مدیریت بار مسابقاتی روی بیاورد.
اعتماد به تیم دوم؛ برگ برنده یا ریسک بزرگ؟
با این وجود، مسئله فقط استراحت دادن به نفرات اصلی نیست. اعلام غیبت هفت بازیکن کلیدی نشان میدهد که ژاپن نگاه جدیتری به عمق ترکیب خود دارد. والیبال ژاپن در سالهای اخیر سرمایهگذاری گستردهای روی تیمهای پایه و بازیکنان جوان انجام داده و حالا به نظر میرسد زمان آن رسیده که بخشی از این سرمایه وارد میدان اصلی شود.
شاید فدراسیون ژاپن معتقد است بازیهای آسیایی بهترین فرصت برای آزمودن بازیکنانی است که در سایه تیم اصلی کمتر فرصت حضور داشتهاند. نفراتی که ممکن است هنوز تجربه ستارههای اصلی را نداشته باشند، اما از نظر فنی و تاکتیکی آنقدر آماده باشند که بتوانند مقابل رقبای آسیایی به میدان بروند.
این دقیقاً همان نقطهای است که تصمیم ژاپن برای رقبایش نگرانکننده میشود. اگر تیم دوم این کشور بتواند در ناگویا مدعی جدی مدال باشد، آنگاه دیگر صحبت از یک تیم ملی قدرتمند نخواهد بود، بلکه باید از یک ساختار قدرتمند صحبت کرد؛ ساختاری که توانایی تولید بازیکن در چند سطح را دارد.
برای بسیاری از تیمهای آسیایی، غیبت هفت بازیکن اصلی ژاپن ممکن است در ظاهر یک خبر خوب باشد، اما این خبر میتواند یک دام بزرگ هم باشد. ژاپنیها احتمالاً ترکیبی جوانتر، پرانرژیتر و تشنه اثبات خود را وارد مسابقات خواهند کرد؛ تیمی که فشار حضور ستارهها را ندارد و میخواهد نشان دهد فاصله میان تیم اول و دوم ژاپن آنقدرها هم زیاد نیست.
فرصتی که میتواند معادلات آسیا را تغییر دهد
ناگویا برای تیمهای دیگر آسیا میتواند فرصت بزرگی باشد. ژاپن با ترکیب کامل، یکی از اصلیترین مدعیان قهرمانی محسوب میشود، اما غیبت هفت بازیکن اصلی، شانس سایر تیمها را افزایش میدهد. تیمهایی که شاید در حضور کامل ژاپن، با احتیاط بیشتری به مدال طلا فکر میکردند، حالا میتوانند برنامه متفاوتی داشته باشند.
البته نباید فراموش کرد که تیم اصلی ژاپن دو هفته قبل از بازیهای آسیایی، در قهرمانی آسیا حضور خواهد داشت. بنابراین ممکن است ناگویا صحنه یک رقابت غیرمستقیم میان دو چهره از والیبال ژاپن باشد؛ تیم اصلی برای سهمیه المپیک و تیم دوم برای اثبات اینکه ذخیرههای ساموراییها هم میتوانند روی سکوی قاره بایستند.
این مسئله برای ایران و سایر مدعیان قاره نیز اهمیت زیادی دارد. هر تیمی که در ناگویا با ژاپن روبهرو شود، نمیتواند صرفاً با اتکا به نام بازیکنان غایب، پیروزی را از پیش قطعی بداند. تیم دوم ژاپن شاید ستارههای شناختهشده تیم اصلی را نداشته باشد، اما از سیستم تمرینی و فلسفهای میآید که در سالهای اخیر این کشور را به یکی از قدرتهای جدی والیبال جهان تبدیل کرده است.
قمار ژاپنیها پیش از لسآنجلس
تصمیم ژاپن در واقع یک قمار حسابشده است. اگر تیم اصلی این کشور بتواند در مسابقات قهرمانی آسیا قهرمان شود و سهمیه مستقیم المپیک لسآنجلس را به دست آورد، فدراسیون ژاپن بابت کنار گذاشتن ستارههایش از ناگویا مورد انتقاد جدی قرار نخواهد گرفت؛ حتی اگر تیم دوم در بازیهای آسیایی به مدال طلا نرسد.
اما اگر ژاپن در قهرمانی آسیا ناکام بماند و تیم دومش نیز نتواند در ناگویا نتیجه قابل قبولی بگیرد، آن وقت این تصمیم میتواند به یکی از بحثبرانگیزترین انتخابهای سال والیبال این کشور تبدیل شود. فدراسیون ژاپن در واقع بخشی از اعتبار میزبانی بازیهای آسیایی را روی موفقیت پروژه بزرگتر خود، یعنی مسیر المپیک، گذاشته است.
با این حال، از زاویهای دیگر شاید ژاپن اصلاً خود را میان دو انتخاب سخت نمیبیند. شاید آنها واقعاً باور دارند که میتوانند با تیم اصلی قهرمانی آسیا و سهمیه المپیک را هدف بگیرند و همزمان با تیم دوم، در ناگویا نیز برای مدال بجنگند. اگر این اتفاق رخ دهد، پیام ژاپن برای والیبال آسیا روشن خواهد بود؛ فاصله تیم اول و دوم این کشور به اندازهای کم شده که حتی غیبت هفت بازیکن اصلی هم نمیتواند آنها را از جمع مدعیان خارج کند.
ناگویا به همین دلیل، تنها یک مسابقه برای کسب مدال نیست. این رقابت میتواند آزمونی برای عمق والیبال ژاپن باشد؛ آزمونی که نشان میدهد ساموراییها تا چه اندازه برای آینده و مسیر المپیک برنامهریزی کردهاند.
ژاپن انتخاب خود را کرده است؛ تیم اصلی برای شکار مستقیم بلیت لسآنجلس به قهرمانی آسیا میرود و تیم دوم مأموریت دارد در خانه، از اعتبار والیبال این کشور دفاع کند. حالا باید دید این اعتماد بزرگ به ذخیرهها جواب میدهد یا میزبان در پایان بازیهای آسیایی حسرت مدالی را میخورد که شاید با حضور ستارههای اصلی، دستیافتنیتر بود.
انتهای پیام/
