خیبرشکن با ترکیب سرعت بالا و هزینه پایین، سامانههای گرانقیمت پدافندی آمریکا را در معرض فرسایش استراتژیک قرار داده است
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ الکسی پسکوف، پژوهشگر سیاسی روس، در مقالهای در روزنامه «اوراسیا تایمز» تأکید کرد که توسعه شتابان توانمندیهای بالستیک ایران، بهویژه موشک خیبرشکن، برنامهریزان نظامی در واشنگتن را ملزم به بازنگری اساسی در ماهیت تهدیدات منطقهای کرده است. به گفته وی، این موشک به دلیل ویژگیهای خاص خود، به ابزاری اصلی برای فرسایش سامانههای دفاعی گرانقیمت آمریکا مانند «پاتریوت PAC-۳» و «SM-۶» تبدیل شده است.
ویژگیهای فنی؛ از سوخت جامد تا مانورپذیری بالا سوخت جامد سرعت شلیک را افزایش داده و مانورپذیری در فاز نهایی، احتمال عبور از سپرهای دفاعی را بالا میبرد
آنچه رهگیری خیبرشکن را برای سامانههای آمریکایی دشوار میکند، ترکیب چند ویژگی کلیدی است. سرعت بسیار بالای این موشک که از ۶ هزار مایل در ساعت فراتر میرود، در کنار استفاده از سوخت جامد، زمان آمادهسازی و واکنش را بهشدت کاهش داده و فرصت کشف و هدف قرار گرفتن را برای دشمن محدود میکند. علاوه بر این، توانایی مانور در مرحله نهایی پرواز، باعث میشود سامانههای رهگیری در شناسایی و شکار آن با دشواری شدیدی روبهرو شوند.
استراتژی اشباع و فشار بر پدافند هوایی ترکیب حملات موشکی و پهپادی، ذخایر محدود موشکهای رهگیر آمریکا را با بحران اشباع و فشار شدید مواجه میکند
طبق تحلیلهای ارائه شده، تاکتیکهای ایران مبتنی بر ترکیب شلیک موشک خیبرشکن (با کلاهک جنگی مانورپذیر، وزن ۵۵۰ کیلوگرم و بردی تا ۲۴۰۰ کیلومتر) همراه با حملات همزمان پهپادی است. این رویکرد باعث ایجاد شرایط «اشباع» در سامانههای دفاعی شده و فشار شدیدی بر ذخایر محدود موشکهای رهگیر آمریکا وارد میکند تا در نهایت منجر به شکست یا ناکارآمدی پدافند دشمن شود.
برد استراتژیک و نسل جدید موشکهای بالستیک خیبرشکن با برد ۱۴۵۰ کیلومتر، ابزاری برای کاهش زمان واکنش دشمن و نفوذ به عمق پدافندهای هوایی منطقه است …
