به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری دانشجو به نقل از اینترپرست؛ در جنگ، جایی برای خودخواهی نیست؛ اما خودخواهی در جنگ ایران وجود دارد و در عراق هم وجود داشت. این دو جنگ، بیش از هر چیز، درباره «خود» و «منِ» سیاستمداران بودند؛ یعنی همان چیزی که در قالب «خاورمیانه» مطرح میشود. این منطقه مملو از آن چیزی است که از آن بهعنوان منافع امنیتی آمریکا یاد میشود، اما این بازی با واژهها واقعیت دیگری را پنهان میکند: این جنگها به همان اندازه که به کشورهایی مربوط میشوند که آمریکا به آنها حمله میکند، بازتاب «منیت» و «خودمحوری» حاکم بر کاخ سفید نیز هستند. به بیان دیگر، مسئله اصلی، ذهنیت رئیسجمهور آمریکاست.
در سال ۲۰۰۲، جورج دبلیو بوش، رئیسجمهور وقت آمریکا، هشدار داد که عراق، ایران و کره شمالی تهدیدی جدی هستند و گفت: «چنین کشورهایی، همراه با متحدان تروریستشان، محور شرارت را تشکیل میدهند و در حال تجهیز خود برای تهدید صلح جهانی هستند. این رژیمها با تلاش برای دستیابی به سلاحهای کشتار جمعی، خطری جدی و رو به افزایش ایجاد کردهاند.» …
