ایمپلنت دیجیتال دقیقا چیست؟
اصطلاح ایمپلنت دیجیتال ممکن است این تصور را ایجاد کند که نوع خاصی از پایه ایمپلنت مورد استفاده قرار میگیرد، در حالی که تفاوت اصلی بیشتر به فرآیند تشخیص، طراحی و هدایت جراحی مربوط است.
در این روش، اطلاعات حاصل از تصویربرداری سهبعدی مانند CBCT و در برخی موارد اسکن داخل دهانی، برای بررسی شرایط فک استفاده میشوند. سپس پزشک با کمک نرمافزارهای تخصصی میتواند موقعیت تقریبی ایمپلنت را از نظر زاویه، عمق و فاصله از ساختارهای مهم طراحی کند.
در برخی موارد نیز بر اساس همین طراحی، گاید جراحی ساخته میشود. گاید وسیلهای است که هنگام کاشت ایمپلنت به پزشک کمک میکند مسیر از پیش برنامهریزیشده را با دقت بیشتری دنبال کند.
بنابراین دیجیتال بودن به معنای حذف نقش پزشک نیست؛ بلکه ابزارهای دیجیتال اطلاعات بیشتری برای تصمیمگیری در اختیار او قرار میدهند. تفاوت کاشت دیجیتال با روش معمول چیست؟
در روشهای معمول کاشت دندان نیز معاینه، تصویربرداری و برنامهریزی اهمیت دارند. تفاوت اصلی زمانی ایجاد میشود که اطلاعات سهبعدی وارد فرآیند طراحی جراحی شوند.
در برنامهریزی دیجیتال، پزشک میتواند پیش از شروع جراحی مواردی مانند عرض و ارتفاع استخوان، محل تقریبی عصبها، سینوس فک بالا و فضای موجود برای روکش آینده را بررسی کند. این اطلاعات کمک میکنند محل قرارگیری ایمپلنت فقط بر اساس فضای استخوان تعیین نشود و موقعیت دندان نهایی نیز در تصمیمگیری لحاظ شود.
در برخی شرایط، استفاده از گاید جراحی میتواند انتقال برنامه طراحیشده به محیط واقعی دهان را دقیقتر کند. البته این موضوع به معنای صفر شدن احتمال خطا نیست و همچنان کیفیت تصویربرداری، طراحی، مهارت پزشک و شرایط بالینی بیمار نقش تعیینکننده دارند. فناوری دیجیتال چگونه به افزایش دقت کمک میکند؟
یکی از مهمترین مزایای دندانپزشکی دیجیتال، امکان بررسی سهبعدی فضای جراحی پیش از شروع کار است. در تصاویر دوبعدی، بعضی اطلاعات مربوط به ضخامت استخوان یا موقعیت دقیق ساختارهای اطراف محدودتر دیده میشوند، در حالی که تصویربرداری سهبعدی دید کاملتری از فک ایجاد میکند.
به همین دلیل، پزشک میتواند قبل از جراحی چند سناریوی مختلف را بررسی کند و موقعیتی …
