به گزارش سلامت نیوز وبگاه سایتِکدِیلی در گزارشی آورده است:
پژوهشگران دانشگاه گوتنبرگ و بیمارستان دانشگاهی سالگرنسکا در سوئد، برای اولینبار در جهان با اجرای یک کارآزمایی بالینی تصادفیشده و دوسوکور (نه پزشک و نه والدین نوزاد از نوع دارو مطلع نبودند)، تأثیر قطره چشمی کورتیزونی را بر کاهش شدت رتینوپاتی نوزادان نارس بررسی کردند. تهدید خاموش چشم نوزادان نارس
رتینوپاتی نوزادان نارس، یک عارضه جدی چشمی است که در اثر رشد غیر طبیعی و بیشازحد رگهای خونی در شبکیه نوزادانی که بسیار زودتر از موعد متولد میشوند، ایجاد میشود. بر اساس آمار جهانی، این بیماری سالانه حدود ۳۵ هزار کودک را نابینا میکند. در موارد شدید، درمانهای کنونی شامل لیزردرمانی یا تزریق دارو به درون چشم است که هر دو روش تهاجمی و همراه با آسیب بافتی هستند و نوزادان تحت درمان با این روشها، در بالاترین خطر برای ابتلا به نقص ماندگار بینایی قرار دارند. دارو در برابر دارونما
یک مطالعه چندمرکزی با نام دراپراپ (DROPROP)، از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ میلادی در شش بیمارستان دانشگاهی و هشت بیمارستان شهرستانی در سراسر سوئد اجرا شد. در این پژوهش، ۱۰۰ نوزاد متولدشده پیش از هفته ۳۰ بارداری، که به نوع شدیدی از رتینوپاتی مبتلا بودند اما هنوز نیاز فوری به درمان تهاجمی پیدا نکرده بودند، وارد مطالعه شدند.
نوزادان به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند: گروه اول قطره چشمی دگزامتازون و گروه دوم دارونما (قطره بیاثر) دریافت کردند. پژوهشگران سپس میزان پیشرفت بیماری تا مرحلهای که نیاز به لیزر یا تزریق داخل چشمی را ایجاب میکرد، در هر دو گروه مقایسه کردند. پزشک در حال معاینه چشم یک نوزاد نارس برای تشخیص «رتینوپاتی نوزادان نارس» نتایج؛ کاهش چشمگیر نیاز به درمان تهاجمی
در گروهی که قطره دگزامتازون دریافت کردند، ۲۰ درصد از نوزادان به مرحلهای رسیدند که نیاز به لیزر یا تزریق داخل چشمی پیدا کردند. این در حالی است که در گروه دارونما، این میزان ۳۸ درصد بود؛ یعنی خطر پیشرفت بیماری تا مرز درمان تهاجمی حدود ۴۷ درصد کاهش یافت. معنای این اعداد چیست؟
هرچند از منظر آمار و ریاضی، این اختلاف به اندازهای نیست که با اطمینان کامل بتوان گفت نتیجه صددرصد قطعی است، اما …
