به گزارش سلامت نیوز به نقل از ایران 24 فرونشست زمین در تهران دیگر یک پیش بینی علمی نیست؛ واقعیتی است که هر سال چند سانتیمتر، مردم مناطق جنوبی و غربی پایتخت را به نابودی نزدیکتر میکند.
آماری که از کاهش ۱۴۳ میلیارد مترمکعبی آبخوانهای کشور حکایت دارد، فقط یک عدد نیست؛ یعنی سفرههای آبی که روزگاری زیر پای تهران نفس میکشیدند، اکنون فرو ریختهاند و با خود زیرساختها، ساختمانها و آینده این کلانشهر را به کام فروچالهها میبرند، اما در میان انبوه پژوهشهای زمینشناسی و هشدارهای محیط زیستی، یک پرسش اساسی بی پاسخ مانده است: نظام حقوقی و قانونی ایران برای مدیریت این فاجعه خاموش چه کرده است؟
پژوهش تازهای که مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران با عنوان «ابعاد حقوقی فرونشست زمین در شهر تهران» انجام داده، نشان میدهد در حالی که دشتهای کشور شش دهه است که فرونشست دارند، هنوز یک قانون خاص برای مدیریت این پدیده وجود ندارد.
مهمتر اینکه نه فقط قانون، بلکه ساختار مدیریتی و هماهنگی میان نهادها نیز چنان ناهماهنگ است که انگار هر دستگاه، بحران را به دوش دیگری میاندازد؛ غافل از اینکه زمین زیر پای پایتخت، فرصت منتظر ماندن ندارد. فرونشست تهران؛ از یک پدیده طبیعی تا تهدید امنیت ملی
فرونشست پدیدهای تدریجی و تا پیش از بروز آثار، نامحسوس است. در تهران، این پدیده بیش از هر چیز مرهون برداشت بیرویه از آبهای زیرزمینی است. بر اساس پژوهش مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران، مهمترین علت فرونشست در ایران نه عوامل طبیعی، که فعالیتهای انسانی و به ویژه برداشت کنترل نشده از سفرههای آب زیرزمینی برای کشاورزی، صنعت و مصرف خانگی است.
در دشت تهران، مناطق جنوبی و غربی به شدت درگیر این مسأله شدهاند؛ به گونهای که برخی نقاط سالانه بین ۱۳ تا ۱۷ سانتیمتر نشست میکنند.
مناطقی مانند چهاردانگه، شهرری، اسلامشهر، بهارستان و بخشهایی از شهریار و رباط کریم با نرخ بالایی از فرونشست مواجه هستند.
در داخل شهر تهران هم مناطق ۱۶ تا ۲۰ بیشترین آسیب را دیدهاند. این محدودهها شامل مناطقی با تراکم جمعیتی بالا، بافت فرسوده، تأسیسات زیربنایی و حتی مراکز نظامی و صنعتی است؛ یعنی اگر بحران مدیریت نشود، دامنه آن از یک مسأله محیطزیستی عبور کرده و به تهدیدی برای …
