در فضای نبرد و پرآتش و موشک امروزه ایرانزمین، گهگاه، سخنانی گفته میشود یا کلماتی ردیف میگردد که بوی خیرخواهی و صلحطلبی میدهد، اما «حامل هیچ خیری» و سودی برای «ایرانزمین» دربر ندارد.
«وطنپرستی» بهعنوان یک مفهوم پرقدرت و پرنقش جغرافیایی و اجتماعی، با اینکه ظاهر مادی دارد، اما از هرگونه «مادیت» و «دنیاگرایی» دور است و سایه پرلطف و پراسرار آسمان؛ بر سر آن میچرخد.
سخنسرایی و غزلگویی، درباره «صلح» و نادیدهانگاری مفهوم مقدس «انتقام»؛ که امروزه، در دریای تلاطمیافته ذهنیت وطنپرستانه ایرانیان؛ شناور شده و با قدرت و شدت در این دریا، قدرتنمایی میکند؛ جز ... ندیدن «نهنگ خشمناک عواطف» ملت، حرف و سخنی، برای گفتن و سود رساندن به ملت و جامعه، دربر ندارد و نمیتواند داشته باشد.
با یک، ستایش یا زنده باد یا ثناگویی از «آرامش» و «صلح» و سپس وصل کردن آن به «چرخه زندگی ملت»، سبب نمیشود، مانور روزانه این «نهنگ خشمگین» را، محو کرد و خروش تاریخی صدای «انتقام» را بیمعنی و بیجهت و کاملا احساساتی، تفسیر نمود؛ تا بتوان، از یک «صلح بیمعنی و بیارزش» سخن گفت؛ و درباره آن غزلسرایی کرد؛ و جامعه و فضای عاطفی میهن را، از یک قدرت حقیقی به نام «انتقام»، دور نمود.
پس از گذشت، روزها و شبها، از شهادت یک پیر وطنپرست که مقیم زلف طناز خیابان کشوردوست بود؛ در هنگامه خداحافظی، با وطن غمگسار همه جهانیان، مشاهده کردند که بیش از ۹۰ میلیون صدای بلند غمآوا و مرثیهخوان؛ از کلمه مقدس «انتقام»، نام بردند و تحقق تاریخی آن را، خواستار گشتند و این صدای نازنین و دوستداشتنی مفهوم «انتقام» در میان کشورها و ملتهای دیگر هم، با قدرت چشمگیر و اعجابانگیزی، تکرار و تکرار و تکرار گشت تا زمین و آسمان وطنپرستان، به سوی یک «انتقام بزرگ» و یک «اقدام خیرهکننده جهانی» و خوشحالکننده آسمان زندگی مظلومین، گام بردارند.
بنابراین؛ بهتر نیست، به جای نادیدانگاری ۹۰ میلیون مشت گره کرده و خشمگین از شهادت یک پیر همیشه دیرنشین کوی خوشعطر وطنپرستان، روی خوش و چهره خوشحال، به «مفهوم ملی» و وطنپرستانه «انتقام بزرگ» نشان دهیم و با یاد سلسله گیسوان آغشته به خون فداکاری و شهادتطلبی و وطنپرستی خالصانه همه وطنپرستان ... قدم به قدم به سوی «کوی جامجم» انتقامخواهان، نزدیک شویم و سپس بوسهزن سجاده محراب خونینکفنان، تاریخ ایرانزمین شویم.
