به گزارش جامجم آنلاین، سالهاست خبرنگاران از سختیهای این حرفه میگویند؛ از حضور در صحنه حوادث و بحرانها تا تهدید، شکایت، فشارهای کاری و فرسودگی جسمی و روحی. با این حال، برای بخشی از خبرنگارانی که پس از دو دهه فعالیت حرفهای جهت استفاده از قانون مشاغل سخت و زیانآور و بازنشستگی پیش از موعد اقدام میکنند، مسیر به جای پایان دوران کاری به کمیتههای بدوی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ختم میشود؛ کمیتههایی که در مواردی مدارک و سوابق خبرنگاری را تأیید نمیکنند.
این در حالی است که در ماده ۱۱ آییننامه مشاغل سخت و زیانآور، صراحتاً خبرنگاری یکی از مشاغل سخت و زیانآور شناخته شده و در تبصره آن آمده است که مصادیق خبرنگاری با تأیید کمیته بدوی موضوع ماده ۸ تعیین میشود.
این نکته از آن جهت اهمیت دارد که اصل قرار گرفتن خبرنگاری در فهرست مشاغل سخت و زیانآور، موضوعی نیست که هر دستگاهی بتواند آن را به سلیقه خود حذف یا نادیده بگیرد. آنچه کمیته بدوی باید درباره آن اظهارنظر کند، احراز مصداق خبرنگاری و انطباق سوابق و شرایط فرد با ضوابط قانونی است.
در واقع، محل بحث امروز خبرنگاران نیز همینجاست؛ اینکه آیا کمیتههای بدوی در بررسی پروندهها، قانون را اجرا میکنند یا با تفسیر محدودکننده عملاً راه استفاده خبرنگاران از حقی را که قانون برای آنان پیشبینی کرده، میبندند؟
۲۰ سال کار؛ اما بازنشستگی همچنان دور است
قانون برای شاغلان مشاغل سخت و زیانآور امتیاز مشخصی در نظر گرفته است. بر اساس ماده ۱۳ آییننامه اجرایی، بیمهشدگانی که حداقل ۲۰ سال سابقه کار متوالی یا ۲۵ سال سابقه کار متناوب و پرداخت حق بیمه در مشاغل سخت و زیانآور داشته باشند، بدون شرط سنی میتوانند درخواست بازنشستگی کنند.
اما آنچه برخی خبرنگاران در مسیر بازنشستگی تجربه میکنند، با این حکم قانونی فاصله دارد. خبرنگاری که سالها سابقه بیمهپردازی در این حرفه دارد، مدارک خود را ارائه میکند و انتظار دارد پس از ۲۰ یا ۲۵ سال فعالیت مشمول مقررات مشاغل سخت شود، گاهی با رد پرونده در کمیته بدوی مواجه میشود.
نتیجه روشن است؛ خبرنگاری که تصور میکرد قانون برای سالهای سخت فعالیت حرفهای او امتیازی در نظر گرفته، ناچار میشود سالهای بیشتری به کار ادامه دهد و عملاً تا رسیدن به شرایط بازنشستگی …
