جام جم آنلاین – امیرحسین حسین زاده میتواند بهترین گزینه ممکن برای این باشد که در دایره ستارههای اصلی ایران قرار بگیرد، ستارهای در حد و اندازه مهدی طارمی و یا سردار آزمون.
او را از فصل گذشته مدام میشود در فهرست بازیکنانی قرار داد که بیشتر از یک مهاجم معمولی در فوتبال ایران حرف برای گفتن دارند. بازیکنی ۲۵ ساله که حالا دوباره با یک نمایش تعیینکننده نشان داد چرا نامش در جمع بهترینهای فوتبال ایران قرار گرفته است.
درخشش در نقش جهان
دیشب در نقش جهان نوبت به یک نمایش بزرگ دیگر رسید. تراکتور تا دقیقه ۸۳ مقابل سپاهان به گل نرسیده بود، اما حسینزاده در فاصله حدود ۱۰ دقیقه دو بار دروازه سپاهان را باز کرد تا تیمش با نتیجه ۲ بر صفر از زمین خارج شود. گل اول حاصل حرکت انفرادی و شوتی قدرتمند بود و گل دوم هم روی یک ضدحمله سریع به ثمر رسید.
این فقط یک دبل معمولی نبود. حسینزاده برای تاثیرگذاری روی مسابقه به موقعیتهای متعدد احتیاج ندارد. کافی است یک لحظه فضای مناسبی پیدا کند. توپ را جلو ببرد و تصمیم درست بگیرد.
مهاجمی که فقط مهاجم نیست
یکی از جذابترین ویژگیهای حسینزاده تنوع بازی اوست. او میتواند از سمت چپ حرکت کند. میتواند نزدیک به مهاجم نوک قرار بگیرد و میتواند خودش را از خط میانی به محوطه جریمه برساند.
حسینزاده در نبردهای یک مقابل یک توانایی خوبی دارد. سرعت مناسبی دارد و مهمتر از سرعت خام توانایی تغییر مسیر در زمان حمل توپ را دارد. همین ویژگی باعث میشود وقتی توپ را در اطراف محوطه جریمه میگیرد برای مدافع خطرناک باشد.
شوت هم یکی از مهمترین سلاحهای اوست. گل اول مقابل سپاهان نمونه روشنی از همین ویژگی بود. او پشت محوطه صاحب توپ شد. مدافع مقابل را از پیش رو برداشت و ضربهای زد که سیدحسین حسینی نتوانست مانع ورودش به دروازه شود.
حسینزاده یک ویژگی دیگر هم دارد که برای یک مهاجم مدرن مهم است. او فقط منتظر توپ نمیماند. خودش به دنبال پیدا کردن مسیر برای رسیدن به توپ است. وقتی از عقبتر حرکت میکند میتواند با ورود دیرهنگام به محوطه جریمه مدافعان را غافلگیر کند.
دو فصل و دو آقای گلی
آمار حسینزاده در دو فصل اخیر اتفاقی نیست.
او در لیگ بیستوچهارم با ۱۴ گل آقای گل شد. در لیگ بیستوپنجم که به دلیل شرایط خاص ناتمام ماند نیز با ۱۱ گل در صدر جدول گلزنان قرار گرفت.
یعنی بازیکنی که حالا ۲۵ سال دارد در دو فصل متوالی خودش را در بالاترین سطح گلزنی فوتبال ایران نگه داشته است.
حالا هم در شروع فصل جدید بلافاصله دوباره گلزنی کرده است. آن هم مقابل سپاهان در یک مسابقه بزرگ.
این استمرار مهمتر از یک بازی درخشان است.
حسرت جام جهانی
حسینزاده برای جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از بازیکنانی بود که انتظار میرفت فرصت بیشتری پیدا کند. او بعد از فصل درخشانش با تراکتور با انگیزه زیادی راهی این مسابقات شد، اما در هر دو بازی اول ایران مقابل نیوزیلند و بلژیک به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد.
طبیعی است که چنین تجربهای برای یک بازیکن جوان حسرت ایجاد کند.
حسینزاده احتمالاً بیشتر از هر کسی میداند که جام جهانی میتوانست سکوی بزرگتری برای معرفی او باشد. اما فوتبال فرصتهای از دست رفته را خیلی زود پشت سر میگذارد. جام جهانی تمام شده است. حالا چیزی که باقی مانده خود حسینزاده است.
امیرحسین، ستاره اول؟
شاید مهمترین حرف درباره حسینزاده همین باشد. او دیگر یک استعداد جوان ۲۰ یا ۲۱ ساله نیست که بگوییم باید چند سال صبر کند. حسینزاده ۲۵ ساله است. دو بار آقای گل لیگ شده و در تیم ملی هم حضور داشته است. یعنی بخش بزرگی از مسیر را طی کرده است. اما برای تبدیل شدن از یک ستاره لیگ به ستاره اول فوتبال ایران هنوز یک قدم مهم باقی مانده است. باید بیشتر به خودش بجنبد. باید ثباتش را بیشتر کند. باید در مسابقات بزرگ بیشتر تعیینکننده باشد. باید در تیم ملی جایگاه خودش را تثبیت کند. باید روی تصمیمگیری در لحظه آخر کار کند و اگر فرصت بازی در خارج از ایران برایش فراهم شد باید با جدیت بیشتری آن را دنبال کند. فوتبال ایران بازیکنانی مثل سردار آزمون و مهدی طارمی را داشته که از سطح ستاره لیگ عبور کردند و تبدیل به چهرههای اصلی فوتبال ایران شدند. مسیر حسینزاده قرار نیست عین مسیر آنها باشد، اما میتواند از همان جنس جاهطلبی و استمرار برخوردار باشد. او توانایی تبدیل شدن به چنین بازیکنی را دارد.
فرصت محدود ستاره بودن
حسینزاده الان در سنی قرار دارد که باید از خودش حداکثر استفاده را ببرد.
سالگی برای یک فوتبالیست سن جوانی است، اما دیگر سن آزمون و خطا نیست. اگر قرار باشد یک بازیکن تبدیل به ستاره بزرگ فوتبال شود باید در همین سالها خودش را بالا بکشد. حسینزاده ابزارش را دارد. سرعت دارد. تکنیک دارد. شوت دارد. توانایی بازی در چند پست هجومی را دارد. گلزن است و حالا تجربه حضور در لیگ قهرمانان آسیا و جام جهانی را هم پشت سر گذاشته است. آمار دو فصل اخیر هم به اندازه کافی درباره کیفیت او حرف میزند. دبل مقابل سپاهان یک یادآوری مهم بود. حسینزاده هنوز میتواند هر مسابقهای را برای تیمش تغییر دهد.
اما شاید وقتش رسیده باشد که خودش هم بازی را برای زندگی فوتبالیاش تغییر دهد. او میتواند سالها بعد فقط به عنوان یکی از بهترین مهاجمان لیگ ایران شناخته شود. یا میتواند خودش را به جایی برساند که وقتی درباره ستاره اول فوتبال ایران حرف میزنیم نام امیرحسین حسینزاده هم کنار سردار آزمون و مهدی طارمی قرار بگیرد. انتخاب با خودش است. فرصت ستاره شدن محدود است و فرصت ستاره ماندن حتی محدودتر.
