به گزارش جام جم آنلاین؛ سریال «اعتراف میکنم» به تهیهکنندگی رضا فتحاللهیپور و نیما حسنینسب، از همان ابتدا با یک انتخاب ساختاری متفاوت معرفی شد؛ مجموعهای اپیزودیک که در هر قسمت، پروندهای جنایی را دنبال میکند و گروهی از مأموران تحقیق و بازجویی باید در مدت یک روز آن را به نتیجه برسانند. ویژگی دیگر این مجموعه، حضور کارگردانان مجزا برای هر قسمت و مشارکت چند نویسنده در طراحی و نگارش پروندههاست؛ تصمیمی که میتواند به تنوع روایی منجر شود، اما همزمان خطر از دست رفتن انسجام را نیز به همراه دارد. تا امروز چهار قسمت از این سریال با نامهای «قاعده بازی» به کارگردانی پویا سعیدی، «درباره الی» به کارگردانی امیررضا رشتی، «خواب زمستانی» به کارگردانی اسما ابراهیمزادگان و «آینه تاریک» به کارگردانی بهداد امینی منتشر شده است و اطلاعات کافی برای صحبت از ساختار و تحلیل آن را ایجاد کرده است.
پروندههای مستقل و گروهی ثابت
پیش از هر چیز باید توجه داشت که «اعتراف میکنم» در نقطه تلاقی دو ساختار متفاوت حرکت میکند: از یک سو با پروندههایی مستقل مواجهیم که هرکدام شخصیتها، موقعیت و مسئله خاص خود را دارند و از سوی دیگر، گروهی ثابت در تمام قسمتها حضور دارد و مخاطب را از یک پرونده به پرونده بعدی میبرد.
مهدی هاشمی در نقش سرهنگ شایگان، پوریا پورسرخ در نقش سروان همایون شایگان، علیرضا ثانیفر در نقش سرگرد احمد سیاح، بهار کاتوزی در نقش شیوا حقی، روانشناس دایره پروندههای ناتمام، و روژان رضوانیان در نقش هکر این گروه، هسته اصلی سریال را تشکیل میدهند. این شخصیتها در حکم لنگرگاه روایی مجموعه عمل میکنند؛ چراکه اگر بازیگران و موقعیت مرکزی دایره پروندههای ناتمام ثابت نبود، هر قسمت میتوانست به فیلمی کوتاه و بیارتباط با قسمتهای دیگر تبدیل شود. …
