در پرتو همین مناسبت فرخنده، شکرخدا فیضبخشی حضرت آیتالله غروی عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم روح مان را برافروخت، ایمانمان را افزود و بینش و دیدگاهمان را روشن نمود. جهانی است چه بیانتها از دانش و باور و روشنگری با دلآگاهی به اسلام ناب محمدی. توفیق این استفاضه با هماهنگی اساتید مرکز پاسخ به شبهات بهویژه استاد محمدباقر پورامینی روزیمان شد.
این مباحث باید استمرار پیدا کند. البته این مسأله نباید صرفا به یک مناسبت محدود شود. ممکن است بهصورت نمادین از «هفته وحدت» سخن بگوییم و در این هفته جلسات و کنفرانسهایی برگزار شود، اما نباید به همین برنامهها بسنده کرد. به فرموده این استاد فرزانه و فروتن و فرهیخته: دشمنان دنبال ایجاد تفرقه هستند و تلاش میکنند در میان اهل سنت رخنه کنند و جریانهایی نفوذی شکل دهند. در میان شیعه نیز ممکن است چنین اتفاقی رخ دهد که نتیجه آن ایجاد اختلاف میان امت اسلامی است. در این میان، همه باید دست به دست هم بدهیم و بهویژه علما نقش بسیار مهم، اساسی و کلیدی دارند. ضروری است این هماهنگی، برادری و در کنار هم بودن با گفتوگوی عالمانه در طول سال استمرار داشته باشد تا زمینه برای شناخت متقابل فراهم شود و انشاءالله مشکلات و اختلافات نیز در مسیر گفتوگو و تعامل کاهش پیدا کند. این وحدت که مطرح میشود به چه معناست؟ آیا به این معناست که شیعه یا اهل سنت لازم است بخشی از اعتقادات خود را کنار بگذارند یا هدف از آن وحدتی عقیدتی است یا نوعی وحدت سیاسی؟ همانطور که مقدمتا اشاره شده، دوازدهم ربیعالاول مورد اعتقاد اهل سنت بهعنوان میلاد پیامبر اکرم (ص) است و مرحوم کلینی نیز عملا همین نظر را آورده و نقل کرده؛ هرچند مشهور میان شیعه، هفدهم ربیعالاول است. امام راحل این فاصله را «هفته وحدت» نامگذاری کردند. حقیقت آن است که وحدت در اینجا به این معنا نیست که مذاهب اسلامی یکی شوند تا وحدت پیدا کنند. البته اگر این امر ممکن بود و همه بهنحوی توجیه میشدند و حقیقت برایشان روشن میشد که مسیر کدام است، بهترین وضعیت بود، اما عملا چنین چیزی امکانپذیر نیست. منظور از وحدت این نیست که شیعه از عقاید خود دست بردارد. ما عقاید خود را عقاید حقه میدانیم و معتقدیم مسیری است که پیامبر (ص) با فرمان الهی آن را ترسیم و مشخص کردهاند و قرآن و سنت نیز این حقیقت را بیان …
