به گزارش جام جم آنلاین؛ اما این شاید تنها تجربه مشترک میان تمام انسانهای بشر باشد که با گفتن یک عبارت وارد دنیای قصه و افسانه میشوند؛ گویی در هر گوشهایی از دنیا دروازهای وجود دارد که مثل غار معروف داستان علی بابا با یک ورد مخصوص باز میشود در جغرافیای ایران با گفتن «یکی بود یکی نبود...» در میان انگلیسی زبانها با «once upon time…» یا همان روزی روزگاری خودمان و در فرهنگهای دیگر هم به همین ترتیب عبارتهایی هست برای ورود به این دنیاهای عجیب و جذاب. در این گزارش قصد داریم تا به فرهنگهای دیگر سفر کنیم تا ببینیم جای جای مختلف این جهان مردمان چگونه وارد دنیای قصهها میشوند.
وقتی قصه از خیلی خیلی وقت پیش آغاز میشود
وقتی دقیقتر این عبارتهای را در فرهنگی دیگر دنبال کنید متوجه میشوید که دلیل و منطقی پشت این عبارتها نهفته است که میتوان آنها را دستهبندی کرد. در برخی از فرهنگها زبان را میکُشند یا آن را کش میدهند، مثلا در زبان ژاپنی برای آغاز یک قصه از عبارت «Mukashi mukashi» استفاده میشده که به معنای «خیلی خیلی وقت پیش» است. این عبارت معمولاً با «aru tokoro ni» یعنی «در جایی نامعلوم» دنبال میشود؛ آغازی که برای هر کسی که با افسانههای فارسیزبان بزرگ شده باشد، آشنا و دلنشین به نظر میرسد.
از «ببرهای تنباکوکش» تا تغییر قوانین طبیعت
در مقابل داستانهای فولکلور کرهای رویکردی اسطورهایتر به خود گرفتهاند و یکی از آغازهای سنتی آن بهصورت تقریبی چنین ترجمه میشود: «روزی روزگاری، در روزگار قدیم، وقتی ببرها تنباکو میکشیدند…» البته متأسفانه امروزه دیگر ببری در کره وجود ندارد، اما رابطهی این کشور با این جانور همچنان عمیق و ریشهدار است. گاهی ببرها همچون ارواح نگهبان بسیار محترم شمرده میشدند؛ و گاهی هم، مخصوصاً وقتی چهرههایی خنگ و بامزه داشتند، دستاویزی برای طعنهزدن به اشراف بیارتباط با واقعیت بودند. برخی مورخان معتقدند این شیوهی آغازِ داستان به دورهای برمیگردد که برابری بیشتری وجود داشت، زمانی که تنباکو تازه وارد کره شده بود و همهی طبقات اجتماعی میتوانستند از آن بهرهمند شوند. برخی دیگر فکر میکنند این فقط تصویری خیالانگیز است تا نشان دهد که قوانین طبیعت در هر قصهای که قرار است گفته شود، الزامی برای رعایت …
