این ناو که سال گذشته از سندیگو راهی ماموریت شد، قرار بود حدود هفتماه در دریا بماند، اما اکنون پس از بالغ بر ۲۵۰ روز ماموریت، گزارشها از فشار شدید بر حدود ۵ هزار ملوان و تفنگدار دریایی حاضر بر عرشه حکایت دارد. ماموریتی که از کنترل خارج شد آنچه ابتدا یک اعزام معمولی تلقی میشد، بهتدریج به یکی از طولانیترین و سختترین استقرارهای اخیر ناوهای آمریکایی در خاورمیانه بدل شد. گزارشها نشان میدهد این ناو در مسیر خود نهتنها درگیر عملیاتهای رزمی مستمر بوده، بلکه برای مدتطولانی از یک توقف واقعی و قابلاستراحت در بندر محروم مانده است. هرچند ناو در بعضی نقاط، از جمله گوام و عمان، پهلو گرفته، اما خانوادههای خدمه میگویند این توقفها عملا بهمعنای استراحت نبوده و بسیاری از ملوانان اجازه خروج از محدوده امن را نداشتهاند. بهگفته منابع خبری، خدمه این کشتی در ماههای اخیر با شیفتهای ۱۲ تا ۱۶ ساعته، محدودیت شدید در زمان استراحت و فشار روانی ناشی از تداوم ماموریت روبهرو بودهاند. برخی گزارشها حتی از ثبت ۴۰ روز عملیات رزمی پیوسته در منطقه مسئولیت ناوگان پنجم آمریکا خبر میدهند؛ وضعیتی که بهوضوح فرسودگی جسمی و روحی خدمه را تشدید کرده است. کمبود آب، غذا و امکانات اولیه یکی از محورهای اصلی گزارشها، شرایط نامناسب زندگی روزمره در داخل ناو است. خانوادهها و برخی ملوانان از کمبود مواد غذایی، اختلال در توزیع آب، خرابی یا آلودگی آب مصرفی، نبود حمامهای مناسب، دستشوییهای معیوب، کمبود آب گرم و توقف طولانیمدت خدمات لباسشویی سخن گفتهاند. در برخی روایتها، حتی از کمبود صابون، خمیردندان و دئودورانت نیز نام برده شده است. یکی از خانوادهها به رسانهها گفته فرزندش دورهای را پشتسر گذاشته که غذای روزانهاش به «نصف فنجان برنج و دو نان ترتیلا» محدود بوده است. چنین روایتهایی نشان میدهد که درک عمومی از وضعیت ناو تاچهحد بهسمت بحرانیشدن رفته است. البته نیروی دریایی آمریکا بخشی از این گزارشها را رد یا تعدیل کرده و مدعی است شرایط فعلی بهتر شده، آب سالم در دسترس است، تهویه مطبوع کار میکند و دو گزینه پروتئینی برای هر وعده غذایی وجود دارد. بااینحال، فاصله میان روایت رسمی پنتاگون و تجربهای که خانوادهها و خدمه بازگو میکنند، قابلتوجه است. فرسودگی روحی و سونامی خودکشی شاید جالبترین بخش ماجرا، گزارشهای مربوط به وخامت وضعیت روانی ملوانان باشد. در نشست خانوادگی با مقامهای نیروی دریایی که حدود ۲۰۰ نفر در آن شرکت کردند، برخی اعضای خانواده از پیامهایی سخن گفتند که عزیزانشان از ناو فرستاده بودند؛ از جمله پیامی که در آن یک ملوان نوشته بود «امیدوارم فردا بیدار نشوم». چنین جملاتی، درکنار روایتهایی از تلاش برای پریدن به دریا یا ممانعت از این اقدام، زنگ خطر را بهصدا درآورده است. سیانان هم بهنقل از سه مقام آمریکایی گزارش داد که چند روز پیش چند ملوان از ناو به دریا سقوط کردهاند؛ حادثهای که نیروی دریایی آن را مرتبط با بحران سلامت روان دانسته است. این گزارش، برخلاف برخی روایتهای خانوادگی، یک رخداد مشخص و تا حدی مستقل تاییدشده را نشان میدهد. در عین حال، خانوادههای برخی ملوانان گفتهاند شاهد مواردی بودهاند که خدمه پیش از اقدام به پرش از عرشه، مهار شدهاند یا پس از تشدید فشارها تحت مراقبت پزشکی قرار گرفتهاند. هرچند همه این موارد از سوی نیروی دریایی بهطور علنی تایید نشده، اما مجموعه شواهد تصویری از یک نیروی انسانی خسته، مضطرب و در آستانه فرسودگی ترسیم میکند. روایت رسمی و پرسشهای بیپاسخ نیروی دریایی آمریکا میگوید آمار داخلی این نهاد، تشدید معناداری در بروز خودکشی یا افکار خودآسیبزننده نشان نمیدهد و روانشناسان، پزشکان و کارکنان مذهبی در دسترس خدمه هستند! اما این ادعا بدون انتشار دادههای پایه، برای ناظران بیرونی قابل راستیآزمایی نیست. در همین حال، سناتور بلومنتال در نامهای رسمی از وزارت دفاع خواسته درباره مشکلات مربوط به قابلیت زیست، تدارکات، سلامت روان و ایمنی خدمه توضیح دهد. آنچه از مجموع گزارشها برمیآید این است که آبراهام لینکلن فقط با یک ماموریت طولانی روبهرو نیست، بلکه به نمادی از فشار بیشازحد بر خدمه ناوهای هواپیمابر آمریکا تبدیل شده است: ترکیبی از کار طاقتفرسا، کمبود امکانات، ابهام درباره زمان بازگشت و بحران روحی.
