در دنیای مدیریت پروژه، اصلی بدیهی وجود دارد: اگر «دامنه پروژه» (Scope) و «رویاها» بزرگتر از «منابع» (Resources) و «ابزارها» باشند، آن پروژه محکوم به شکست است. امروز، ما در نقطهای حساس از تاریخ ایستادهایم که باید با تکیه بر حکمت، تدبیر و ایمان به توان داخلی، مسیر «بقا و پیشرفت» را ترسیم کنیم. در این چارچوب مدیریتی، ایران می تواند در تعیین اهداف راهبردی خود قاطع و در انتخاب مسیر تحقق آنها منعطف باشد. گشایش اقتصادی، امنیت پایدار، تضمین اجرایی توافق، بهرهمندی از فناوری و غنیسازی صلح آمیز هستهای و حفظ جایگاه اثرگذار منطقهای، اهدافی هستند که نباید در چانهزنیهای مقطعی مستهلک شوند. در مقابل، طراحی ساز و کارهای تحقق این اهداف میتواند به عرصه ابتکار طرف مقابل تبدیل شود؛ به این معنا که آمریکا راهکارهای پیشنهادی خود را ارائه کند و ایران، با اتکا به ارزیابی متخصصان مستقل و معیارهای منافع ملی، درباره پذیرش یا رد آنها تصمیم بگیرد. ۱. در مدیریت ذینفعان (Stakeholder Management)، هنگامی که منافع شخصی بر اهداف کلان سایه میافکند، ساختار پروژه دچار فرسایش میشود:
امروز در اردوگاه مقابل، شاهد همین فرسایش هستیم: ترامپ پس از شکست انتخاباتی، به دنبال میراث سیاسی و کاهش انتقادات است، در حالی که نتانیاهو برای فرار از بحرانهای قضایی و سیاسی خود، خواهان جنگی است که هزینه آن بر دوش آمریکا و منطقه خواهد بود. این «تضاد منافع» یک پنجره استراتژیک ایجاد کرده که ما میتوانیم با «مهندسی معکوس محاسبات» و «بستهبندی هوشمند» (Political Packaging)، توافقی را طراحی کنیم که پذیرش آن برای طرف مقابل از نظر سیاسی امکانپذیر باشد و در عین حال، دستاوردهای ملموس و اقلام تحویل دادنی قابل قبولی را برای ما در عمل تضمین کند. ۲. اولویت گذاری بر اساس زنجیره تأمین و اقشار آسیبپذیر: …


دانلود از کافه بازار































































































































































