به گزارش جام جم آنلاین؛ کمدی تلویزیونی همیشه از دل اتفاقهای عجیب، شخصیتهای اغراقشده یا موقعیتهای دور از واقعیت شکل نمیگیرد. گاهی کافی است دوربین را به زندگی آدمهایی ببریم که هر روز از کنارمان عبور میکنند؛ آدمهایی با دغدغههای آشنا، مشکلات معمولی و مسائلی که بسیاری از ما دستکم یکبار با آنها مواجه شدهایم. «اسباب زحمت» بر همین امکان بنا شده است: پیدا کردن موقعیت طنز در دل زندگی روزمره و تبدیل اتفاقهایی آشنا به قصههایی که برای مخاطب ملموس و سرگرمکننده باشند .
این نگاه با بخشی از کارنامه سعید آقاخانی نیز همخوان است. او در آثارش بارها به سراغ آدمهایی رفته که قهرمانانی دور از دسترس نیستند؛ شخصیتهایی درگیر کار، خانواده، مسائل اقتصادی و روابط اجتماعی. اما «اسباب زحمت» صرفا تکرار این نگاه در قالبی تازه نیست. تفاوت مهم اینجاست که این بار جهان داستان از فضای یک جامعه محلی فاصله گرفته و به شهر، خانهها و خانوادههای مختلف آمده است .
یک شغل که به موتور قصه تبدیل میشود
در ظاهر، قصه سریال درباره چند کارگر باربری است که در جریان جابهجایی وسایل خانهها با آدمها و ماجراهای مختلف روبهرو میشوند. اما اسبابکشی در «اسباب زحمت» فقط یک شغل نیست؛ ابزاری برای ورود به زندگی آدمهایی است که هرکدام میتوانند قصهای مستقل داشته باشند . هر جابهجایی معمولاً با یک تغییر همراه است؛ ترک خانهای قدیمی، شروع زندگی مشترک، تغییر شرایط اقتصادی یا تصمیمی برای آغاز دوباره. بنابراین گروه باربری فقط وسایل را جابهجا نمیکند؛ در مسیر کار خود وارد روابط و موقعیتهایی میشود که امکان شکلگیری قصه را فراهم میکنند .
همین انتخاب، دست سریال را برای پرداختن به موضوعاتی مانند اجارهخانه، فشار اقتصادی، ازدواج، اختلافهای خانوادگی و تغییر سبک زندگی باز میگذارد. نکته مهم این است که این مسائل بهصورت جدا از قصه وارد نمیشوند؛ خودِ موقعیت اسبابکشی آنها را به داستان پیوند میدهد . در واقع، کامیون اسبابکشی به نخ تسبیح سریال تبدیل میشود؛ وسیلهای که شخصیتهای اصلی را از خانهای به خانه دیگر میبرد و هر بار آنها را با جهان تازهای روبهرو میکند .
کمدی از دل رفتار آدمها
مزیت چنین ایدهای در آشنایی آن با تجربه مخاطب است. بسیاری اسبابکشی را …
