به گزارش جام جم آنلاین ؛ این روزها که دغدغههای اقتصادی و هشدارهای مربوط به آینده جمعیتی کشور در صدر اخبار قرار دارد، ساخت برنامهای تلویزیونی با موضوع فرزندآوری که هم جذابیت بصری داشته باشد و هم به ورطه شعارزدگی نیفتد، راه رفتن روی لبه تیغ است. شبکه نسیم این شبها با برنامه «جونمون» دست به تجربه متفاوتی زده است؛ برنامهای که زوجهای بدون فرزند را در موقعیتی غیرمنتظره و چالشبرانگیز با کودکان تنها میگذارد تا حس شیرین و البته پرمسئولیت پدری و مادری را در بستری رئالیتیشو (واقعنما) بازآفرینی کند.
به بهانه پخش این برنامه، به سراغ کامران سیفالهی، تهیهکننده «جونمون» رفتیم تا در گفتوگویی صمیمانه، چالشهای تولید این اثر متفاوت را بررسی کنیم. سیفالهی که پیش از این با برنامه «میشه که بشه» دغدغههای شغلی جوانان را به تصویر کشیده بود، حالا با تیمی جوان و دهه هفتادی وارد دنیای پرماجرای کودکان شده است. او در این گفتگو از تلاش برای زندهکردن امید، حفظ هویت ایرانی-اسلامی و مواجهه رسانهای با بحران پیری جمعیت میگوید.
از دغدغه اشتغال تا سیاهچاله جمعیت
کامران سیفالهی را پیش از این با تهیهکنندگی «میشه که بشه» میشناختیم. برنامهای دغدغهمند که به حوزه بحران کار در جامعه اشاره داشت. او که حالا «جونمون» را در دست تهیه دارد، درباره تغییر مسیر محتوایی پروژههای خود از اشتغال به سمت موضوعات اجتماعی گفت: «من به عنوان برنامهساز، بیش از آنکه به راهبردهای دیکتهشده توجه کنم، نگاهم به نیازهای کف جامعه است. اگر در «میشه که بشه» به دنبال حل بحران بیکاری و ترویج مهاجرت معکوس بودیم، امروز در برنامه جونمون با معضل بزرگی به نام سیاهچاله جمعیت مواجهیم. مسئله جمعیت یک موضوع حیاتی و ملی است؛ اگر امروز برای آن کاری نکنیم، ۲۰ سال دیگر با کشوری پیر مواجه خواهیم بود که دیگر راه اصلاحی نخواهد داشت.»
مسئولیت در قبال وطن
وی با اشاره به پیوند میان وطنپرستی و فرزندآوری ادامه داد: «نباید اجازه دهیم معضلات اقتصادی، ما را از مسئولیتی که نسبت به این خاک داریم غافل کند. جمعیت ایران نباید رو به پیری برود. ما نباید ذوق پدر و مادر شدن را از خودمان بگیریم. هدف ما در شبکه نسیم این است که با زبانی متفاوت و تلطیفشده، این فضا را برای جوانان باز کنیم تا در کنار …
