بخش مهمی از فرهنگ جامعه در مکانهایی ساخته میشود که روی سردر آنها خبری از عناوین فرهنگی نیست؛ خانه، کلاس درس و حتی بیمارستانها. یک معلم هر روز با نسلی مواجه میشود که قرار است آینده جامعه را بسازد. یک پرستار در یکی از حساسترین و آسیبپذیرترین موقعیتهای زندگی انسان، با بیمار و خانواده او ارتباط برقرار میکند. یک پزشک یادآور تاثیرگذاری اشخاصی مانند بوعلیسیناست و علاوه بر دانش و مهارت تخصصی، میتواند با نوع مواجهه خود با مردم بر اعتماد اجتماعی اثر بگذارد و یک بانوی خانهدار، در محیطی که نخستین تجربههای اخلاقی، اجتماعی و عاطفی کودک در آن شکل میگیرد، نقشی دارد که آثارش ممکن است تا سالها و حتی نسلها باقی بماند.
رهبر معظم انقلاب در پیام اخیر خود بهمناسبت هفته دولت با طرح تعبیر «توجه فراراهبردی» به فرهنگ، تعلیم و تربیت، از ضرورت توجه ویژه به همین گروهها سخن گفتهاند؛ اقشاری که به تاکید ایشان میتوانند منبع اشاعه فرهنگ مثبت و سازنده باشند. افرادی که اگرچه ممکن است عنوان رسمی فرهنگساز نداشته باشند اما هر روز با رفتار و عملکرد خود بر جامعه اثر میگذارند. البته که در این میان، حمایت از این افراد تنها بهمعنای افزایش حقوق یا قدردانی در مناسبتها نیست. حمایت واقعی یعنی فراهمکردن شرایطی که معلم بتواند با آرامش به بحث تربیت بپردازد، پرستار با انگیزه خدمت کند، پزشک متعهدانه نبض بیماران را بگیرد و زن خانهدار بتواند با امنیت و منزلت در خانه و جامعه نقش ایفا کند.
فراتر از یک راهبرد …
