اما دیدار امروز آرسنال و منچسترسیتی در کاردیف، داستان متفاوتی دارد. این بار چندین علامت سوال بزرگ همزمان مقابل دو تیم قرار گرفته؛ از تغییر روی نیمکت سیتی گرفته تا بازگشت آرسنال به جایگاه قهرمان لیگ و البته رویارویی دو تیمی که هنوز زخمهای فصل گذشته را با خود حمل میکنند.
این مسابقه به دلیل برگزاری یک کنسرت در ومبلی، به ورزشگاه پرینسیپالیتی کاردیف منتقل شده و برای نخستین بار از سال ۲۰۰۶ Community Shield خارج از انگلیس برگزار میشود. برای آرسنال، کاردیف چندان هم غریبه نیست؛ خاطره پیروزی در فینال جام حذفی ۲۰۰۵ با پنالتی تعیینکننده پاتریک ویرا هنوز در ذهن هواداران این تیم باقی مانده است.
اما مهمترین تفاوت این بازی روی نیمکت سیتی دیده میشود. پس از یک دهه حضور پپ گواردیولا، حالا انزو مارسکا نخستین بازی رسمی خود را بهعنوان سرمربی منچسترسیتی تجربه خواهد کرد. او که مسئولیت سنگینی پس از دوران پرافتخار گواردیولا بر دوش دارد، حتی تلاش کرده اهمیت مسابقه را کم جلوه ندهد و Community Shield را یک «فینال و یک جام» توصیف کرده است. سیتی در پیشفصل شرایط امیدوارکنندهتری داشته است. این تیم مقابل اینتر به تساوی رسید و سپس از سد منتخب لیگ کره و اتلتیکومادرید گذشت؛ آن هم بدون شکست در ۹۰ دقیقه در تمام بازیهای تابستانی. در سوی مقابل، آرسنال پیشفصل پرنوسانی را پشت سر گذاشته؛ شکست برابر رئال بتیس و دورتموند و تساوی مقابل کومو باعث شده تیم میکل آرتتا هنوز کاملا آماده به نظر نرسد. البته بخش مهمی از بازیکنان ملیپوش آرسنال دیرتر به تیم اضافه شدهاند و آرتتا در بازیهای تدارکاتی فرصت زیادی برای آزمودن ترکیبهای مختلف داشته است. با این حال، آرسنال یک برگ برنده تاریخی دارد، این تیم Community Shield را بسیار خوب بلد است. توپچیها با ۱۷ قهرمانی، فقط پشت سر منچستریونایتد قرار دارند و پنج حضور اخیرشان در این رقابت با پیروزی همراه بوده است. آرتتا نیز شخصا رکوردی فوقالعاده دارد؛ او هر چهار بازی خود در Community Shield را، دو بار بهعنوان بازیکن و دو بار بهعنوان سرمربی، با پیروزی به پایان رسانده است. در طرف مقابل، آمار تقابلهای اخیر به سود سیتی است. این تیم در دو رویارویی فصل گذشته، آرسنال را شکست داد؛ ابتدا با پیروزی ۲ بر صفر در فینال جام اتحادیه و سپس با برتری ۲ بر یک …
