هواداران تیمهای بزرگ از تیمشان نتیجه و نمایش را یکجا با هم میخواهند. چیزی که پرسپولیس در هر دو بازی فصل تازه، داشت. چنین تیمی به سادگی ساخته نمی شود و باید به شکل همزمان دو عنصر کاملا متضاد با یکدیگر را داشته باشد، یعنی هماهنگی تیم خود و غافلگیری رقبا.
بازیکنان باید همیشه در اوج آمادگی باشند و تیم در هر مسابقه برای پیروزی برود و از زدن گل سیر نشود. تیم بزرگ، بازیکن بزرگ میخواهد و کنترل و آماده نگه داشتن بازیکنان بزرگ، خود دردسری بزرگ است! در تیم بزرگ ایجاد و حفظ روحیه تیمی و هماهنگی بین بازیکنان اصلی و ذخیره شرط اصلی است که این پرسپولیس آن را دارد.
اما به شکل همزمان، تیم بزرگ همیشه زیر ذره بین رقباست که کوچکترین جزئیات شما را -که رسانهای هم میشود- زیر نظر دارند و عنصر غافلگیری خیلی در دسترس نیست. مصدومیت و محرومیت یا برخوردهای انضباطی، همیشه در فوتبال هست و هماهنگ نگه داشتن پتانسیل باقیمانده بازیکنان، کار سختی است. پرسپولیس این عنصر را هم داشت!
پرسپولیس در ابتدای این فصل مهدی تارتار را آورد تا خانه تکانی کند. او بازیکنان تازه زیادی خرید که هماهنگ کردن آنها با ستارههای باقیمانده، خود یک پروژه زمانبر بود اما رمز موفقیت پرسپولیس در تداوم و تقویت ویژگیهای مثبت و کاستن از ویژگیهای منفی است.
به عنوان مثال پرسپولیس در هر دو بازی، نیمه نخست به گل زود هنگام رسید که بازگشت به شخصیت دیرینه …
