از همان روزی که محمد ربیعی جانشینی اسکوچیچ را در تراکتور پذیرفت، بزرگترین چالش او کنترل رختکن و ملیپوشان مدعی و نامدار آنجا بود. آنها که از طرف مالک باشگاه اختیار تام داشتند و وزن اسم و رسم و سابقه آنها بر تمام مربیان قبلی میچربید. نتیجه این شد که دیدیم و حتی قهرمانی لیگ برتر هم نتوانست روی این اختلافات سایه بیندازد. در نهایت اسکوچیچ بعد از اختلاف با شجاع، عطای ماندن را به لقایش بخشید و رفت تا از آنجا به بعد، این مسئله مشکل محمد ربیعی باشد.
فصل قبل با شروع جنگ تحمیلی سوم، لیگ نیمه تمام ماند تا این مشکل هم مثل آتش زیر خاکستر بماند. چه بسا با ناکامی تراکتور در همان فصل قبل، ماجرا خود را نشان میداد. پس از آن، بزرگان تراکتور به جام جهانی رفتند و همه چیز به شروع این فصل موکول شد. تقریباً همه فوتبال دوستان پیش بینی این حقیقت را میکردند که زور بازیکنانی همچون بیرانوند و شجاع، خیلی بیشتر از مربی مثل ربیعی در تراکتور است و خیلی زود شایعه جنگ قدرت از رختکن تراکتور بیرون آمد!
روزنامه فرهیختگان در گزارشی نوشت که دلیل برکناری ناگهانی محمد ربیعی از سرمربیگری تراکتور، درگیری شجاع خلیلزاده و علیرضا بیرانوند در بازی دوستانه با شمسآذر بوده است. در جریان آن بازی، پس از باز شدن دروازه تیم و ناهماهنگی همیشگی خط دفاعی، تنش بین شجاع و بیرو بالا میگیرد تا کار به درگیری لفظی بکشد، اتفاقی تکراری از زمان اسکوچیچ که اینبار کاپیتانهای اول و دوم تیتیها حسابی از خجالت هم درآمدند و حتی بیرانوند قصد داشته زمین را با قهر ترک کند.
ربیعی تصمیم میگیرد گلر تیم را به کمیته انضباطی معرفی کند اما در نهایت پس از اطلاع مدیران باشگاه، سرمربی عزل میشود! کیست که نداند در فوتبال ایران بازیکن سالاری حرف اول و آخر را میزند. تا بوده در این فوتبال، اسم و رسم و کارنامه …
