پیش از آنکه طرح جنجالی فیفا برای تجاریسازی جامهای جهانی و مهمترین رقابتهای این نهاد کنار گذاشته شود، فوتبال زنان قرار بود نخستین قربانی این بحران باشد. پس از افشای برنامههای جانی اینفانتینو برای پروژه FIFA Forward Enterprise (FFE) که موج گستردهای از انتقادها را به دنبال داشت، یوفا تصمیم گرفت رقابتهای فیفا، از جمله جام جهانی ۲۰۳۰، را تحریم کند؛ اما پیش از آن، این مسابقات زنان بودند که بیشترین آسیب را متحمل میشدند.
کمتر از یک سال تا آغاز جام جهانی زنان ۲۰۲۷ در برزیل باقی مانده و مرحله پلیآف انتخابی اروپا قرار است از ماه اکتبر آغاز شود. پیامدهای فوری این بحران حتی میتوانست برای رقابتهای پایه فوتبال زنان شدیدتر باشد؛ جام جهانی زیر ۲۰ سال زنان از پنجم سپتامبر در لهستان آغاز میشود و پس از آن، جامهای جهانی زیر ۱۷ سال مردان در قطر و زنان در مراکش بهترتیب در ماههای اکتبر و نوامبر برگزار خواهند شد.
موضع قاطع یوفا برای حفظ اعتبار و یکپارچگی فوتبال ملی ضروری بود، اما هم پیشنهادهای فیفا و هم تقابل ایجادشده، سالها پیشرفت فوتبال زنان را تهدید میکرد. از زمان انتشار این خبر در سهشنبهشب، موجی از خشم میان بازیکنان، مربیان (از جمله اما هیز، سرمربی تیم ملی زنان آمریکا)، مدیر برنامهها و فدراسیونهای ملی شکل گرفت و عقبنشینی فیفا در روز جمعه نیز نتوانست این نارضایتی را از بین ببرد.
فوتبال زنان که طی سالهای اخیر رشد، سرمایهگذاری و محبوبیتی بیسابقه را تجربه کرده، ناگهان به مرکز کشمکش قدرت میان جانی اینفانتینو و جامعه جهانی فوتبال تبدیل شد؛ اتفاقی که این رشته به هیچوجه توان تحمل آن را ندارد.
چرا یوفا مقابل فیفا ایستاد؟
طبق طرح اینفانتینو، فیفا قصد داشت ۲۰ درصد از سهام یک شرکت تجاری تازهتأسیس به نام FFE را واگذار کند؛ شرکتی که کنترل ارزشمندترین داراییهای تجاری و عملیاتی فیفا را در اختیار میگرفت. این داراییها شامل حق پخش تلویزیونی، قراردادهای اسپانسری، فروش بلیت، خدمات تشریفاتی جامهای جهانی مردان و زنان و همچنین سایر رقابتهای فیفا میشد.
منتقدان معتقد بودند این طرح، تمرکز بزرگترین تورنمنتهای فوتبال را از اصول و ارزشهای ورزشی به سمت حداکثرسازی درآمدهای تجاری سوق میدهد. نتیجه …