ماجرا فقط یک شادی بحثبرانگیز در یک مسابقه باشگاهی نیست. بازیکن ممکن است در فوتبال باشگاهی هر مدل شادی را برای خودش انتخاب کند و حتی بعد از مسابقه هم بگوید این مدل خوشحالی کردن من است. بسیار خب؛ انتخاب با خودش. اما وقتی پای پیراهن تیم ملی وسط میآید، دیگر ماجرا فقط انتخاب شخصی نیست.
تیم ملی میلیونها مخاطب دارد و بازیکنی که این پیراهن را میپوشد، فقط نماینده خودش نیست.
اینکه یک بازیکن پس از گلزنی یا پیروزی مقابل تماشاگران رقیب حرکتی تحریکآمیز انجام دهد، ممکن است در فوتبال باشگاهی به عنوان بخشی از هیجان مسابقه دیده شود؛ اما آیا همین رفتار وقتی قرار است با پیراهن تیم ملی تکرار شود، باز هم باید کاملاً بیاهمیت باشد؟
اتفاقاً اینجا همان جایی است که باید درباره معیارها سؤال کنیم: اینکه آیا تیم ملی ایران برای دعوت از بازیکنانش، کد اخلاقی دارد؟
اگر دارد، چرا درباره اجرای آن چیزی نمیشنویم؟ اگر ندارد، چرا …
