فرانکو بارزی، یکی از بزرگترین مدافعان تاریخ فوتبال و اسطوره باشگاه میلان، پس از یک دوره بیماری در ۶۶ سالگی چشم از جهان فروبست؛ بازیکنی که ۲۰ سال تمام با پیراهن روسونری درخشید و به نماد دفاع مستحکم فوتبال ایتالیا تبدیل شد.
در دورانی که فوتبال ایتالیا به خاطر سیستمهای دفاعی فوقالعادهاش شناخته میشد، بارزی تجسم کامل ویژگیهایی بود که یک مدافع بزرگ باید داشته باشد؛ آرام، باهوش، تکنیکی، مسلط و رهبری تمامعیار. او تنها برای یک باشگاه بازی کرد؛ میلان، جایی که ۱۵ سال از ۲۰ فصل حضورش را به عنوان کاپیتان سپری کرد.
بارزی در دوران طلایی میلان، کنار ستارههایی چون جانی ریورا، رود گولیت، پائولو مالدینی، مارکو فانباستن، دیان ساویچویچ، کارلو آنچلوتی، ژرژ وهآ و زوونیمیر بوبان، تاریخسازی کرد. او با میلان دو بار قهرمان اروپا شد و ۶ قهرمانی سریآ را جشن گرفت. خط دفاعی افسانهای میلان با حضور او در قلب دفاع، الساندرو کاستاکورتا در کنار او، مائورو تاسوتی در سمت راست و مالدینی در سمت چپ، یکی از بهترین خطوط دفاعی تاریخ فوتبال را ساخت.
برخلاف بسیاری از مدافعان، بارزی در سال ۱۹۸۹ در ردهبندی توپ طلای فرانس فوتبال دوم شد و پشت سر مارکو فانباستن قرار گرفت. رِی ویلکینز، هافبک انگلیسی سابق میلان، درباره او گفته بود: «بهترین بازیکنی بود که تا حالا کنارش بازی کردم.»
هوش بالا در قطع توپ، آرامش در زمان حمل توپ و توانایی ارسال پاسهای دقیق از عقب زمین، از ویژگیهای بارزی بود. او با وجود قد نهچندان بلند (حدود ۱۷۸ سانتیمتر)، به لطف زمانبندی عالی در نبردهای هوایی موفق بود و در فوتبال سختگیرانه ایتالیا در آن دوران، از نظر فیزیکی هم بازیکنی قدرتمند محسوب میشد. میلان ۱۹۹۳
بارزی در تراوالیاتو، شهری نزدیک برشا در شمال ایتالیا، متولد شد و فوتبال را همراه با برادر بزرگترش جوزپه آغاز کرد. زندگی خانوادگی او خیلی زود با اتفاقات تلخی روبهرو شد؛ مادرش رجینا در سال ۱۹۷۳، زمانی که فرانکو تنها ۱۳ سال داشت، به دلیل بیماری درگذشت و چهار سال بعد پدرش ترزو نیز در سانحه رانندگی جان خود را از دست داد.
فوتبال به خانواده بارزی معنا داد. جوزپه، برادر بزرگتر فرانکو که او هم مدافع بود، سال ۱۹۷۱ به اینتر پیوست و ۲۱ سال در این باشگاه ماند. اما وقتی اینتر …
