لیگ ۲۶ از جمعه ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ با برگزاری ۶ مسابقه استارت میخورد و شنبه ۲۴ مرداد با برگزاری سه دیدار باقیمانده به پایان هفته اول خود میرسد. لیگی که وارث یک دوره مسابقات نیمه تمام و پر از حرف و حدیث و حاشیه است و بدون بهبود کیفیت و حل مشکلات، یا تصحیح حداقلی اشتباهات، حالا با افزایش کمی تعداد تیمها آغاز میشود. چیزی که در هیچ کجای دنیا نمونه مشابهی ندارد.
همه جای دنیا بعد از برگزاری یک تورنومنت یا یک لیگ مدتی را به مطالعه و مرور ایرادات پرداخته و سپس، ضمن بهبود زیرساختها به تصحیح اشتباهات میپردازند و آنگاه دوره جدید آغاز میشود. اما اینجا همه چیز با همه جای دنیا فرق دارد. فصل جدید لیگ برتر در حالی پس از ربع قرن عمر، وارد دوره ۲۶ میشود که هنوز بسیاری کمبودها و ایراداتی که از دوره اول این لیگ وجود داشته، برطرف نشده و تازه مشکلات جدیدی هم به میان آمده است.
دوست نداریم مانع تراشی یا با تکرار نقاط منفی، آیه یاس بخوانیم اما چه کنیم که حقایق تلخ، بسیار و نکات مثبت، اندکند و آنقدر کم و ناچیز که فدراسیون و سازمان لیگ به عنوان متولی و برگزار کننده مسابقات، از بدیهیات برگزاری یک بازی به عنوان موفقیت در اجرای آن یاد میکنند. ما هم دلخوش هستیم به حضور تماشاگر! یعنی اصل اول و بدیهی فوتبال که به نفس تماشاگر زنده است. مثل این میماند که دادن توپ برای برگزاری بازی را نمره مثبت کارنامه و موفقیت بدانیم و طلب دستخوش کنیم.
روزی که فدراسیون صفایی فراهانی در سال ۱۳۷۹ اعلام کرد؛ دهمین دوره لیگ آزادگان که بهار ۱۳۸۰ به پایان میرسد، آخرین دوره لیگ آماتوری در ایران است و لیگ برتر حرفهای از فصل ۸۰- ۸۱ استارت خواهد خورد، قرار بود ۱۴ تیم حاضر در سطح اول فوتبال ایران با یک شیب ملایم سه ساله اقدام به فراهم آوردن الزامات اولیه باشگاه داری -مثل ورزشگاه اختصاصی، زمینهای تمرین، کمپ و هتل، استخدام نیروهای حرفهای از بخش رسانه تا مدیریت و خلاصه تمام آنچه هنوز هم جز الزامات کسب مجوز حرفهای باشگاهی است- بکنند وگرنه اجازه حضور در لیگ برتر را ندارند.
قرار بود تیمهایی که از لیگ آزادگان به لیگ برتر صعود میکنند، نیز جملگی واجد این شرایط باشند وگرنه صرف کسب قهرمانی یا نایب قهرمانی لیگ یک، دلیل بر حضور در لیگ برتر …
