در پرسپولیس لیگ بیست و ششم، شاهد یک اتفاق نوبرانه خواهیم بود. اتفاقی که برای هواداران این تیم آنقدر بزرگ و مهم هست که از همین حالا نگاه آنها را در پی دارد، دو شماره با ارزش و تاریخی این باشگاه پرطرفدار برای اولین بار در آغاز یک فصل، به صورت همزمان صاحبان جدیدی پیدا کردهاند. صاحبانی که یکی جوان و دیگری تازه وارد است.
افسانه شمارههای ۷ و ۸ پرسپولیس از همان روزی که آغاز شد، همواره یک ویژگی داشت و آن تداوم بازیکنی بود که این شماره را به تن میکرد. ستارههای بزرگ و محبوب سکوها که جملگی ملیپوش و موثر در بازی و فصل بودند، به همین واسطه برای سالها صاحب این شماره میشدند. هر زمان نیز یکی از این دو پیراهن به کس دیگری میرسید، آن یکی صاحب قبلی خود را داشت و حالا برای نخستین بار، هر دو صاحب جدیدی پیدا کردهاند. نماد ستارهها
فوتبال یک رشته وارداتی به ایران است و از همان ابتدا روش انگلیسی همراه با فرهنگ این رشته وارد کشور ما شد. انگلیسیها عدد ۷ را عدد خوش یمنی میدانند و هنوز هم بهترین بازیکنان این کشور در باشگاه و تیم ملی، به دنبال این شماره هستند. در تمام دنیا تا قبل از ظهور پله، شماره ۷ بر تن سوپراستار تیم بود -چه ملی و چه باشگاهی- و حتی برابر تیمهای گمنام و ضعیف نیز همه میدانستند که باید شماره ۷ حریف را بگیرند! از پله و مارادونا تا روشن و دایی
با ظهور پله و سپس مارادونا شماره ۱۰ جانشین این شماره در دنیای فوتبال شد. در کشور خود ما نیز حسن روشن و علی دایی -در استقلال، پرسپولیس و تیم ملی دو نسل طلایی- شماره ۱۰ را به جایگاهی رساندند که امروز میبینیم.
اما در پرسپولیس، داستان شماره ۷ پابرجا ماند. امروز در باشگاهی مثل میلان شماره ۶ به یاد فرانکو بارسی و شماره ۳ به خاطر پائولو مالدینی، برای همیشه بایگانی شده و خیلی تیمها و کشورهای دیگر نیز از این کارها میکنند، در حالی که ما دههها قبل این سنت را داشتیم! شماره ۷؛ میراث سلطان
از روزی که پروین وارد پرسپولیس شد، شماره هفت را برداشت. او در تیم ملی نیز با همین شماره کاپیتان و در جام جهانی بازی کرد و در پرسپولیس تا ۴۰ سالگی به فوتبال ادامه داد و سپس همه کاره قرمزها ماند.
برخلاف تصور بسیاری، علی پروین هرگز دنبال این موضوع نرفت که شماره خود را بایگانی کند. در حالی که او همزمان کاپیتان، سرمربی، مدیرعامل و صاحب پرسپولیس در دهه ۶۰ بود و ابهت او تا روز آخر که در فوتبال بود، باقی ماند و اگر میخواست، به راحتی میتوانست این شماره را به هیچکس ندهد.
این خود بازیکنان بودند که نخواستند زیر سایه سنگین مقایسه با علی پروین، کار خود را در پرسپولیس سخت تر از چیزی که هست، کنند.
دردسرهای جانشینی پروین
بعد خداحافظی پروین از فوتبال به عنوان بازیکن، کوروش لرستانی اولین بازیکنی بود که این شماره را به تن کرد. او به عنوان بهترین بازیکن به پرسپولیس آمده بود اما سنگینی فشار مقایسه با پروین، بلایی بر سر او آورد که دیگر هیچ بازیکنی نخواست شماره ۷ بپوشد!
در دهه ۷۰ و در یک رقابت آسیایی بنا به قانون آن وقت، حامد کاویانپور مجبور شد این شماره را به تن کند. جوانی که با اولین پاس اشتباه، چنان زیر فشار مقایسه خرد شد که در پرسپولیس ماند اما دیگر سراغ هفت نرفت!
این داستان ادامه داشت، حتی بعد رفتن پروین تا اینکه سال ۷۷ او برگشت و تنها یک فصل با اصرار و اجبار خود پروین -آن هم برای جبران محبتهای حمید استیلی- این شماره به ستاره درخشان تیم ملی رسید. با قهرمانی پرسپولیس در آن فصل، استیلی هم این شماره را درآورد! در غیاب پروین برای یک فصل، حسین بادامکی شماره خود را به ستاره تازه بازگشته از امارات داد و ۷ را برداشت اما خیلی زود پشیمان شد و آن را برگرداند!
از پسر سلطان تا بازیکن گمنام برزیلی
علی پروین در ابتدای لیگ چهارم، دوباره به پرسپولیس برگشت تا یکی از بزرگترین آرزوهایش را به چشم ببیند. زمانی که پسرش محمد به پرسپولیس رسید و شماره ۷ پدر را به تن کرد. اما او هم با وجود داشتن فامیل پروین، نتوانست جای سلطان را پر کند و خیلی زود از این تیم رفت تا دیگر کسی سراغ شماره ۷ قرمزها را نگیرد!
تا اینکه در دهه ۹۰ سروش رفیعی در یکی از بازگشتهایش به پرسپولیس، خواهان این شماره شد. آن را پوشید و برای سالها نگه داشت. پیش از آن، از جایی علی پروین دیگر کاری با شماره ۷ نداشت. زمانی که این پیراهن را به یک برزیلی گمنام و تازه وارد به نام جونیور براندائو دادند که از همان اولین تمرین، مشخص شد فوتبالیست نیست! علی پروین احساس کرد این کار عمدی بوده و خواستند او را خراب کنند، به خصوص که پرسپولیسیها پیش از آن یک پرنده باز را به عنوان فوتبالیست به ایران آورده بودند و پروین، این یکی را هم به چشم آن یکی دید!
عاشق ۷، آخرین ۷
و از چندی پیش که اعلام شد قرارداد سروش رفیعی دیگر تمدید نخواهد شد، پرسپولیسی ها منتظر شناسایی ۷ جدید بودند و قرعه به نام محمد عمری خورد. جوانی که با شماره ۷۷ در همین تیم برای خود به اسم و رسمی رسید تا همزمان علاقهاش به این شماره نیز مشخص شود. عمری دو شماره دیگر را هم در پرسپولیس تجربه کرده، به ملوان و خدمت سربازی رفته و حالا وارث شماره سلطان است.
باید دید او مثل سروش رفیعی در تصاحب این شماره تداوم خواهد داشت یا مثل تمام نامهای دیگری که قربانی مقایسه با سلطان شدند، از ابتدای فصل بعد ۷ را برمیگرداند!؟
شماره ۸؛ شناسنامه ستاره تیم
زمانی که با انحلال باشگاه شاهین، ستارههای بزرگ محبوب و ملیپوش این تیم دسته جمعی به پرسپولیس کوچ کردند تا در رقابت دوقطبی با تاج، جانشین سفیدپوشان با رنگ قرمز باشند، پرسپولیس نامهای بزرگی داشت که علی پروین میان آنها تنها یک جوان تازه وارد از تیم ملی جوانان بود. در آن تیم حسین کلانی ستاره محبوب تیم ملی، شماره ۸ را به تن میکرد.
به این ترتیب حتی قبل از آنکه ۷ تبدیل به سمبل و نماد پرسپولیس شود، شماره ۸ بر تن فوق ستارههای قرمز بود. بازیکنانی که تماشاگران روی سکو و هواداران در منزل، از شروع هر بازی چشم به او داشتند تا تیمشان را پیش بیندازد و اگر در مسابقهای کار گره میخورد یا عقب میافتادند، همه یک صدا از صاحب این شماره میخواستند کاری کند.
بعد از حسین کلانی، این پیراهن به تن بازیکنانی رفت که جملگی همین ویژگی را داشتند تا به نوعی شماره ۸ پرسپولیس، شناسنامه ستاره تاثیرگذار این تیم باشد.
پسران محبوب پروین
با رفتن حسین کلانی و تا پیروزی انقلاب اسلامی و تعطیلی فوتبال، شماره ۸ کارکرد تهاجمی خود را در پرسپولیس حفظ کرد. شمارهای که بر تن بازیکنان رو به جلو با شم گل زنی و تبحر گلسازی -و البته ملی پوش- میرفت تا اینکه پس از پیروزی انقلاب و راه افتادن دوباره فوتبال، ناصر محمدخانی این شماره را تصاحب کرد. کسانی که فوتبال او را دیدهاند، همواره نامش را با افسوس و حسرت به زبان میآورند.
کارهایی که امروز مسی با توپ و در حال حرکت با آن پای چپ جادویی میکند، در دهه ۶۰ ناصر محمدخانی در پرسپولیس و تیم ملی در آن زمینهای خراب و پرچاله چوله میکرد. یک جادوگر که به تنهایی برای هر حریفی کافی بود و افسوس که آن سالها لیگ و تیم ملی هرساله نداشتیم که او را به دنیا نشان دهد.
با رفتن ناصر به فوتبال قطر، پروین این شماره را به مرتضی کرمانی مقدم داد. یک مهاجم دیگر، تکنیکی و گلزن که قلدری در زمین برای پرسپولیس و تیم ملی همه کار میکرد.
پروین عاشق چنین بازیکنانی بود و وقتی مرتضی هم به فوتبال قطر رفت، این پیراهن را به مجتبی محرمی داد. وجه مشترک ۳ بازیکن، علاقه پروین به آنها بود که از آنها با عنوان پسر علی آقا یاد میکردند. مجتبی محرمی که قطعاً یکی از ۵ بازیکن برتر تمام تاریخ فوتبال ایران است، این شماره را تا پایان فوتبالش در نیمه دوم دهه ۷۰ نگه داشت. او اولین مدافعی بود که در پرسپولیس این شماره را به تن کرد اما بیشتر از خیلی مهاجمان گل زد و گل ساخت تا سنت همیشگی حفظ شود.
محبوب سکوها که مغضوب سلطان شد
با رفتن محرمی، شماره ۸ به مهدی هاشمی نسب رسید. او هم مثل محرمی مدافع بود اما مثل او شم گلزنی بالایی داشت تا انتظاری که پرسپولیسیها از شماره ۸ خود دارند، با وجود پست بازیش و دور بودن از دروازه حریف، حفظ شود. هاشمی نسب با گلزنی در دربیهای پی در پی به محبوبیتی بینظیر نزد سکوها رسید و به گفته برخی نزدیکان به تیم، همین مسئله کار دستش داد!
آقای جادوگر
یکی از مهمترین دلایلی که رفتن مهدی هاشمی نسب با آن حجم از محبوبیت -آن هم مستقیم به تیم رقیب- تاثیر منفی عمیقی روی پرسپولیس نگذاشت وارث او در این شماره بود. بعد از علی پروین و نامجومطلق، فوتبال ایران بازیکنی آنقدر تکنیکی نداشت که به قول قدیمیها بتواند روی یک قاب دستمال، سه نفر را دریبل بزند. کیست که نداند فوتبال دوستان ایرانی چه علاقهای به بازیکنان تکنیکی دارند!
علی کریمی با شماره ۲۶ به پرسپولیس آمد. اولین بار در آزادی دقیقه ۷۰ به میدان آمد و بعد از دریبل ۷ بازیکن، دروازه حریف را گشود تا میخ خود را محکم کوبیده، به تیم ملی رسیده و در پرسپولیس فیکس شود. زمستان همان سال ۷۷ با یک حرکت کودکانه در مسابقه تیم ملی امید، یک سال محروم شد و در بازگشت، پروین شماره ۸ را به او داد. او هم سنت گلزنی این شماره را در دربی ادامه و در همان مسابقهای که هاشمی نسب، دروازه عابدزاده را گشود اجازه نداد قرمزها بازنده به خانه بروند.
آخرین بازمانده نسل شوالیهها
با رفتن علی کریمی به امارات، شماره ۸ به علی انصاریان رسید. او هم از محبوبیت نزد پروین، به پسر او معروف بود. مثل هاشمی نسب مدافع میانی و مثل تمام ۸ های قبلی گل زنی بزرگ بود که البته در نهایت، مثل هاشمی نسب از پرسپولیس راهی استقلال شد! او را هم مثل هاشمی نسب در اوج محبوبیت نزد سکوها، نخواستند که البته این بار دیگر پروین در پرسپولیس نبود!
تغییر فوتبال یا تضعیف بازیکنان؟
لابلای قصه شماره ۸ به نامهایی همچون حسین بادامکی یا حامد کاویانپور نیز برمیخوریم که ملی پوش و هافبک و از جمله بهترین بازیکنان زمانه خود بودند، اما هرگز به میزان محبوبیت و تاثیرگذاری شماره هشتهای بزرگ قبلی نرسیدند. در دهه ۹۰ شماره ۸ پرسپولیس اعتبار قدیمی خود را از دست داد و حتی با قهرمانیهای متوالی تیم برانکو، نوع بازی او و جانشینش -یحیی گل محمدی- و سبک پیروزیهای اقتصادی، مانع از درخشش فردی نفرات میشد. بماند که در فوتبال این دو دهه دیگر ستارههایی مثل بازیکنان قبلی ظهور نکردند که بتوانند یک تنه نتیجه یک مسابقه را عوض کنند.
مدافعان عالی اما ناکافی!
مرتضی پورعلی گنجی آخرین وارث شماره ۸ در پرسپولیس بود. او به عنوان ملی پوش و لژیونر به تیم محبوبش آمد و مثل علی کریمی، در تیم ملی هم شماره ۸ میپوشید اما با وجود بازی در پست مدافع میانی -مثل هاشمی نسب و انصاریان- هرگز نتوانست مثل آنها هر فصل جور گلزنی مهاجمان را کشیده و در این تابستان با وجودی که هنوز قرارداد داشت، تارتار او را نخواست.
در دهه ۹۰ شماره ۸ پرسپولیس بر تن یک مدافع میانی دیگر هم رفت، محسن بنگر که حتی به بازوبند کاپیتانی قرمزها هم رسید. او هم در وظیفه اصلی خود یعنی دفاع، کم نظیر بود اما نتوانست مثل هاشمی نسب و انصاریان با زدن گلهای حساس در بازیهای مهم -و البته فراوان در هر فصل- خود را به اعماق قلب هواداران رسانده و همنشین ستارههای بزرگ شماره ۸ در تاریخ شود.
سوغاتی تارتار
و حالا مهدی تیکدری تازه وارد، صاحب شماره ۸ است. او هم مثل محمد عمری برای اولین بار با این شماره در پیراهن پرسپولیس به زمین خواهد آمد. او هم بازیکنی در خط میانی است که این چند فصل در هر تیمی که بوده، خوب گل زده و گل ساخته اما کیست که نداند بازی در تیم بزرگ، قصه دیگریست. چه بسیار ستارههای اول تیمهای دیگر -حتی قهرمان لیگ- که به استقلال و پرسپولیس آمدند و حتی یک فصل هم دوام نیاوردند!
حالا تارتار به نشانه اعتماد، شماره ۸ پرسپولیس را به تیکدری داده که او را با خود از گل گهر به پرسپولیس آورد. باید دید او میتواند درخشش فصول اخیر را تکرار کند؟ آیا دوباره شماره ۸ در پایان فصل جزو بهترین گلزنان لیگ و پرسپولیس خواهد بود یا اینکه او هم به جمع عظیم صاحبان این شماره در ۱۵ سال اخیر میپیوندد که کمتر کسی آنها را به یاد دارد!؟
فقط باید صبر کرد و نتیجه را دید!
