در فوتبال، مربیانی که صاحب سبک و دکترین مشخص هستند، خیلی کم تر و به همین دلیل زودتر از بقیه شناسایی میشوند. اگر این سبک آنها با نتیجه و موفقیت همراه باشد، پلههای ترقی را به سرعت پیموده و به مدارج بالا میرسند، درست مثل عالم هنر که یک کارگردان سینما امضای مشخص خود را دارد.
مجتبی حسینی از این دست مربیان در فوتبال ماست. با یک سیاست کاری مشخص که در هر تیم همان را دنبال میکند. همان قاعده همیشگی کار با جوانان جویای نام، با انگیزه و قوی. جوانانی که در به در یک مربی شجاع هستند که به آنها فرصت درخشش در لیگ برتر بدهد.
حسینی طی سه فصل در آلومینیوم، استعدادهای ردههای سنی پایه را جذب و ضمن کسب نتیجه، برای باشگاه درآمدزایی هم میکرد. او حالا در باشگاهی که قبلاً مسیری دیگر داشت، همین کار را انجام میدهد و بجای روال قبلی نساجی که ستارههای تمام شده آبی و قرمز را میخرید، بهترین گلزن فصل قبل لیگ آزادگان -فردین نجفی- را از پارس جنوبی جم و یک سری جوان دیگر را آورد.
در کنار با تجربههایی مثل آل بوصبیح، بهروز نوروزیفر یا هومن ربیعزاده که سابقه و تجربه بازی در لیگ برتر را دارند. تیمی که یک دست جوان باشد، به همان اندازه آسیب پذیر است که یک تیم پیر اما با تجربه! بازیکن جوان باید آنقدر اشتباه کند تا با تجربه شود …
