از آخرین جلسه هیئترئیسه فدراسیون فوتبال برای تعیین تکلیف نیمکت تیم ملی، به اندازه کافی گذشته است. آخرین خبر این بود که در نشست بعدی، سرانجام مشخص خواهد شد امیر قلعهنویی در تیم ملی ماندنی است یا خیر.
با این حال، هنوز خبری از آن جلسه نهایی نیست؛ هرچند شواهد و گمانهزنیها بیش از هر زمان دیگری از ادامه همکاری فدراسیون با قلعهنویی حکایت دارند. واقعیت هم این است که در فاصله نهچندان زیاد تا جام ملتهای آسیا، کمتر مربی شناختهشدهای حاضر میشود هدایت تیم ملی ایران را بر عهده بگیرد.
دلیلش روشن است. هر مربی ایرانی یا خارجی که امروز روی نیمکت تیم ملی بنشیند، خوب میداند که دیگر هیچ نتیجهای جز قهرمانی آسیا از سوی افکار عمومی پذیرفته نخواهد شد.
این مسئولیت، سنگین است؛ اما سنگینی آن، از منطق مطالبه مردم کم نمیکند. ۵۰ سال از آخرین قهرمانی ایران در جام ملتهای آسیا میگذرد. در این مدت، مربیان داخلی و خارجی یکی پس از دیگری آمدند و رفتند، اما هیچکدام نتوانستند این طلسم را بشکنند.
خود امیر قلعهنویی نیز دو بار در جام ملتهای آسیا هدایت تیم ملی را بر عهده داشته و هر دو بار، تیم ملی با حذف مسابقات را ترک کرده است. بنابراین اگر هیئترئیسه فدراسیون بار دیگر به ادامه همکاری با قلعهنویی رأی اعتماد بدهد، این تصمیم باید یک پیام روشن هم داشته باشد؛ این آخرین فرصت است.
دیگر نه کمبود بازی تدارکاتی، نه کیفیت زمین، نه برنامهریزی، نه داوری و نه هیچ عامل دیگری نمیتواند بهانهای برای ناکامی باشد. اگر قرار است امیر قلعهنویی دوباره روی نیمکت تیم ملی بنشیند، تنها یک مأموریت دارد؛ پایان دادن به نیمقرن انتظار فوتبال ایران.
هر نتیجهای غیر از قهرمانی، یعنی ادامه همان چرخهای که سالهاست فوتبال ایران را از رسیدن به مهمترین هدفش دور نگه داشته است.
در همین ارتباط:ویدیو| قلعهنویی تحت فشار گفت ایثار کردم!
