جوان آنلاین: از سال ۱۳۱۴ تا شهریور ۱۳۲۰ که پایان پادشاهی رضاشاه بود، سختگیری و فشار به دوستداران اهل بیت روزبهروز بیشتر میشد و مردم به گرفتاری و سختی افتادند. بسیار بودند مردمی که روضههای خانگی خود را از ترس برخورد خشن امنیهها و نیروهای حکومتی تعطیل کردند. در این میان کم نبودند کسانی که از دل تهدید، فرصتهایی خلق کردند و مجالس هفتگی یا گاهی مجالس ۱۰ روزه خود را برگزار میکردند. اینگونه با افزایش فشار، خلاقیت مردم مؤمن نیز خود را بیشتر نشان میداد؛ از تبدیل روضههای روزانه به شبانه و سحری، تا گرفتن مجلس روضه به اسم میهمانی، تا دست به سر کردن آجانها و گاهی برخورد سخت با آنها، تا برگزاری مجلس در حمام عمومی و روشهای دیگر، همه از نمونه تلاشهای خلاقانه مردم برای گذر از سختگیریهای رضاخانی است.
کتاب «روضههای بیجواز»، ناگفتههای مردم اصفهان از ممنوعیت روضه، عبا و عمامه در دوران پهلوی اول، به قلم سجاد محمدی است که انتشارات راه یار آن را به چاپ رسانده است. روایتهای تلخ و شیرین و درسآموز مردان و زنانی که در برههای از تاریخ ایران معاصر با سختگیریهای شدید حکومت برای تغییر سبک زندگی دینی مواجه بودند، اما در دل تنگناها و در برابر طوفان حوادث، جانانه ایستادند تا چراغ فرهنگ اهل بیت خاموش نشود. با سجاد محمدی، گردآورنده این کتاب، گفتوگو کردهایم.
روضههای بیجواز چه محدوده تاریخ معاصر و کدام جغرافیای ایران را دربرمیگیرد؟
کتاب جمعآوری خاطرات عمدتاً محله علیقلیآقای اصفهان از سالهای ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۰ است که طرح ممنوعیت پوشش عبا و عمامه و برگزاری مراسم روضه و عزاداری اهل بیت (ع) و بهویژه حضرت سیدالشهدا (ع) در این دوره اجرا میشده است. حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ ساعت مصاحبه از بین همین حدود آدم در اینباره انجام شده است. کار بنده با پیشنهاد دوستان حسینیه هنر خواهران اصفهان شروع شد.
فصلبندی دقیق میتواند به ارتباط بهتر مخاطب کمک کند. کتاب از چه فصلبندی برخوردار است؟
روضههای بیجواز در دو بخش تدوین شده است. بخش اول، خاطراتی عمدتاً شفاهی است درباره ممنوعیت پوشیدن عبا و عمامه. بخش دوم نیز خاطراتی است درباره ممنوعیت روضه در شش سال پایانی دوره پهلوی اول، از ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰. در این میان، ممکن است ماجرای بعضی روایتها به یکی، دو سال اول …
