جوان آنلاین: در سال اول جنگ تحمیلی هشتساله، مجروحان بسیاری به شهادت میرسیدند، اما گروههای پزشکی تصمیم گرفتند هستههای امدادی را در خطوط مقدم تشکیل دهند. این امر در سال دوم جنگ عملی شد و پس از انجام چند عملیات از جمله «ثامنالائمه (ع)» (شکسته شدن حصر آبادان) این رویکرد به کلی تغییر کرد. به گونهای که پس از ساماندهی هستههای امدادی در خطوط مقدم جبهه، برای هر محور عملیاتی به صورت جداگانه یک بهداری تأسیس کردند و شرایط رسیدگی به مجروحان بهتر شد. در این فرصت نگاهی به تاریخچه چند بیمارستان صحرایی دوران دفاع مقدس میاندازیم.
بیمارستان صحرایی نفتشهر
این بیمارستان در تاریخ ۱۳۶۳/۸/۱۴ در محل استقرار بهداری تیپ ۳ لشکر ۸۸ زاهدان، در فاصله ۲۵ کیلومتری بیمارستان صحرایی سومار، نزدیک نفتشهر در کنار مرز عراق از سوی گروهان خدمات بهداری مراغه جمعی پشتیبانی منطقه ۴ دایر شد و نیازمندیهای تدارکاتی آن از سوی لشکر ۸۸ زاهدان تأمین میشد.
در تاریخ ۱۳۶۵/۹/۲۲ برحسب ضرورت گسترش داده شد و با توجه به انحلال بیمارستان صحرایی حسینیه جنوب، امکانات آن به این بیمارستان منتقل شد. نیازمندیهای تیمهای جراحی و پزشکی آن از سوی مأموریتهای محوله از طرف اداره بهداری نیروی زمینی ارتش (نزاجا) تأمین میشد.
این بیمارستان در عملیات «کربلای ۶» در تاریخ ۱۳۶۵/۶/۲۳ فعالیت چشمگیری داشت. ولی با توجه به ازدحام مجروحان در حین عملیات، مسئولان بیمارستان سعی میکردند بیشتر مجروحان را به واحدهای درمانی مراکز شهرهای امن منتقل کنند.
بیمارستان پادگان ابوذر (سرپل ذهاب)
این بیمارستان در تاریخ ۱۳۶۲/۷/۱۱ در محوطه پادگان تیپ ۳ لشکر ۸۱ کرمانشاه و از سوی پشتیبانی آن، در نزدیکی شهر سرپل ذهاب، به صورت سولهای احداث شد. نیازمندیهای آن از سوی یگان عملیاتی مجاور آن تأمین میشد.
تیمهای جراحی و پزشکی مورد نیاز آن، با توجه به یگانهای عملیاتی مجاور آن از جمله سپاه پاسداران، از طریق وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تأمین شده بود و در صورت ضرورت، اداره بهداری نیروی زمینی ارتش نیز مأمورینی اعزام میکرد.
در ۱۳۶۳/۱۲/۱۶ با توجه به بمباران هوایی منطقه، اعضای بهداری سپاه منطقه را ترک کردند و تعدادی از تجهیزات اتاق عمل را هم به همراه خود …
