جوان آنلاین: یک سوی ماجرا آسیبهای اجتماعیاند، آسیبهایی که گاه در فاصله چند ساعت، از یک حادثه در گوشهای از شهر به موضوعی ملی تبدیل میشوند و جامعه را تکان میدهند. سوی دیگر، مدیران و دستگاههایی قرار دارند که از جلسهای به جلسه دیگر میروند، کارگروه تشکیل میدهند، نقشه راه میخواهند و برای مقابله با اعتیاد، خودکشی، خشونت، طلاق و دیگر آسیبها مصوبه صادر میکنند، اما پرسش اینجاست: وقتی سرعت گسترش آسیبها از سرعت تشکیل جلسه، تدوین نقشه راه و اجرای مصوبهها بیشتر است، این چرخه تا کجا میتواند جامعه را از رسیدن آسیب به مرحله بحران بازدارد؟ محمد بطحایی، معاون اجتماعی وزارت کشور، در پاسخ به پرسش خبرنگار «جوان» درباره تأثیر انتشار گسترده اخبار جرائم بر احساس ناامنی، از طراحی و آغاز فعالیت نظام «دیدهبانی انسجام ملی» خبر داد، پاسخی که بار دیگر این پرسش اساسی را پیش روی جامعه قرار میدهد که نظام اجتماعی کشور برای شناسایی و مهار نشانههای خطر، پیش از آنکه حادثهای رخ دهد، چه سازوکار عملی و سریعی در اختیار دارد؟ آسیبهای اجتماعی منتظر پایان جلسهها نمیمانند. اعتیاد، خشونت خانوادگی، خودکشی، قتل، طلاق، فقر، بیخانمانی و دیگر نشانههای فرسایش اجتماعی، در پیچوخم دستور جلسات و فرآیندهای اداری متوقف نمیشوند تا دستگاههای مسئول درباره آنها به جمعبندی برسند. واقعیت این است که میان سرعت تحولات اجتماعی و سرعت تصمیمگیری در ساختار اداری، فاصلهای نگرانکننده ایجاد شده است، فاصلهای که گاهی پیامد آن را باید در صفحات حوادث، پروندههای قضایی، آمارهای اجتماعی و مهمتر از همه در احساس ناامنی و نگرانی مردم جستوجو کرد. جامعه امروز زیر فشار مشکلات اقتصادی و پیامدهای شرایط بحرانی و جنگی اخیر، با لایههای تازهای از آسیبهای آشکار و پنهان روبهرو است. بسیاری از این آسیبها نیز بهتنهایی باقی نمیمانند، فقر میتواند به تنش خانوادگی منجر شود، تنش به خشونت برسد، اعتیاد یک خانواده را از هم بپاشد و طلاق، بیکاری و مشکلات اقتصادی زمینهساز آسیبهای دیگری شود. به بیان دیگر، گاهی از دل یک آسیب، چند آسیب تازه متولد میشود، درست در زمانی که دستگاههای مسئول هنوز در حال تقسیم مسئولیتها و تعیین اولویتها هستند. آسیب، پیش از آنکه به جرم تبدیل شود در بسیاری از پروندههای جنایی، وقوع …
