بازهم رسیدیم به لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیا، جایی که سالهاست فوتبال ایران هیچ محلی از اعراب در آن ندارد. این را همین اول مطلب بیان کردیم تا هرچند همه خوب میدانیم واقعیت فوتبالمان چیست، اما بیهوده به این فوتبال شکستخورده و عقبمانده از قطار پرسرعت حرفهای بودن دل نبندیم.
دو لیگ آسیایی شروع شده و نمایندگان فوتبال ایران این فصل در حالی راهی مسابقات شدهاند که شرایط خاص کشور اجازه نداد فصل فوتبالمان تمام شود. جام حذفی برگزار نشد و تیمها ماهها طول کشید تا بتوانند یک تمرین درستوحسابی انجام دهند. به این معضلات، مشکل همیشگی ورزشگاه را هم اضافه کنید، چون حالا کنفدراسیون فوتبال آسیا به بهانه واهی «امنیت» تیمهای ما را از میزبانی محروم کرده است. البته این مسئله چیزی از کمکاریهای مسئولان داخلی را نمیپوشاند، چون در شرایط عادی هم ما نه زمین استاندارد و نه ورزشگاه قابل قبولی داشتیم برای میزبانی از حریفان تا دندان مسلح!
خب، حالا ما اینجا هستیم در مسابقات باشگاهی آسیا با سه نماینده. هرچند قرعه مناسبی نصیبمان شده و هر سه نماینده فوتبالمان فعلاً با تیمهای قدرتمند عربستانی بازی نمیکنند، اما خوشخیالی محض است اگر تصور کنیم کار راحتی پیش رو داریم و میتوانیم خیلی راحت از پس بقیه بربیاییم. این را نتایجی که طی فصلهای قبل در لیگ نخبگان و حتی لیگ سطح ۲ آسیا کسب کردهایم به ما میگوید. نتایجی که در شرایط آرام کشور و روزهایی بهدست آمد که تیمهای فوتبال فقط پول خرج میکردند و چندتا چندتا از همین تیمهای نهچندان مطرح میخوردند.
حالا …
