پیوند میان سردمداران کاخ سفید و حاکمان تلآویو همواره زیر ذرهبین ناظران بینالمللی بوده است. سالهاست بنیامین نتانیاهو، دونالد ترامپ را استثناییترین حامی تاریخ رژیم صهیونیستی معرفی میکند که دستاوردهایش برای این رژیم با هیچیک از اسلافش در واشینگتن قابل قیاس نبوده است. در نقطه مقابل، ترامپ نیز در تمامی جنایات و ماجراجوییهای توسعهطلبانه رژیم صهیونیستی نقشی محوری ایفا کرده و ابایی از یکی دانستن منافع و هویت خود با جنایتکار شماره یک تلآویو نداشته است. با اینهمه، در قلمرو مناسبات میان دو کانون تباهی و شرارت، قواعدی، چون پیمانشکنی، دورویی و خنجر زدن از پشت همواره زنده است. امروز سخن از دو قطب شر است؛ یکی مستقر در تلآویو و دیگری در واشینگتن. در این میان پروندهای تسویهنشده میان آنها گشوده مانده که میتواند فرجام رابطهشان را به یک انتقامگیری سخت پیوند بزند.
ریشه این شکاف عمیق به نوامبر ۲۰۲۰ بازمیگردد؛ بزنگاهی که دونالد ترامپ پس از شکست انتخاباتی انتظار داشت شریک دیرینهاش در تلآویو پای او بایستد و سناریوی تقلب را تأیید کند، اما نتانیاهو نهتنها از همراهی با کارزار ترامپ سر باز زد، بلکه با شتابی شگفتآور و از طریق یک پیام تصویری رسمی، راهیابی جو بایدن به قدرت را شادباش گفت. خشم و بهت ترامپ از این ضربه کاری چنان عمیق بود که بعدها در گفتوگویی صریح با رسانهها اعتراف کرد هیچکس به اندازه او برای صهیونیستها فداکاری نکرده بود، اما نخستین کسی که به او پشت پا زد نتانیاهو بود؛ ضربهای که ترامپ تصریح کرد هرگز آن را نخواهد بخشید. اگرچه در آستانه کارزار ۲۰۲۴، نتانیاهو همراه با همسرش سراسیمه راهی اقامتگاه مار- ئه- لاگو در فلوریدا شد تا حمایت خود را از جمهوریخواهان اعلام کند، اما تلقی ناظرانی که این تحرکات را به معنای فراموشی آن خنجر قدیمی پنداشتند، ناشی از درک نادرست ذات قدرتطلبان رادیکال است. در قاموس تروریستهایی مانند نتانیاهو و ترامپ، واژگانی، چون «گذشت» و «فراموشی» اساساً فاقد معنا هستند. …
