جهان هنوز در بهت وداعی است که تاریخ، نظیرش را به خاطر ندارد. میلیونها انسانی که پیکر مطهر نایب امام زمان (عج) را بر دوش کشیدند و در خیابانهای تهران، قم، مشهد، نجف و کربلا حماسهای جاوید آفریدند، اکنون در مسیر نجف تا کربلا گام برمیدارند. اینجا اربعین ۱۴۴۸ و در مسیر حرم تا حرم (حرم امیرالمؤمنین علی علیهالسلام تا حرم حضرت سیدالشهداء علیهالسلام و یارانش) است؛ میدانی برای خونخواهی امامی که هنوز بغض شهادتش در گلوها شکسته نشده است. اینجا بسیاری از زائران ایرانی و دیگر کشورها به نیابت از طرف امام شهید به طواف عشق آمدهاند. دشمن میپنداشت با حذف فیزیکی ولی امر مسلمین، امت از پا و از نفس خواهد افتاد، اما اکنون در برابر چشمان حیرتزده تحلیلگرانش، خیابانهای ایران و مسیر کربلا به یک میدان واحد و بلکه جهانی بدل شدهاند؛ میدانی که در آن، «انتقام» از یک واکنش احساسی فراتر رفته و به یک «پروژه تمدنی» برای تمرین دولت ظهور تبدیل شده است.
در منطق عاشورا، انتقام یک اقدام راهبردی و یک فرایند تمدنی و سازنده است. همانگونه که خون اباعبدالله الحسین (ع) در کربلا، بذر یک قیام تاریخی را کاشت که قرنها بعد در قامت انقلاب اسلامی و محور مقاومت به ثمر نشست، خون امام شهید ما نیز آغازی برای مرحلهای نوین از تاریخ مقاومت است. فرق است میان کینهجویی شخصی و انتقامی که از دل یک دستگاه فکری و الهی برمیخیزد. این دومی، ویرانگر ظلم و سازنده عدل است. زائری که امروز با پای پیاده به نیابت از امام شهید به سوی کربلا میرود، یک رزمنده در میدان جنگ نرم و سخت است. هر گام او فریاد «یا لثارات الحسین» است که اینبار، در امتداد خونخواهی نایب برحقش، امام خامنهای (سلامالله علیه) معنا مییابد. اینجا هر زائر یک رسانه است.
و، اما ائتلاف اشرار تروریست غربی- صهیونی- وهابی باز هم دچار خطای ابلهانه محاسباتی شده و همزمان با خروش میلیونی زائران به سمت کربلا، با استراتژی القای رعب، به بمباران مواضع حشدالشعبی در شهرهای مختلف عراق و حتی در نزدیکی مسیر زائران کربلا پرداخت تا با القای ارعاب و ترس، شاید این مانور عظیم را به …
