سردبیر: حضرت آیتاللهالعظمی عبدالله جوادی آملی در سخنانی از مردم و مسئولان خواستند که با برهمزنندگان وحدت مبارزه کنند «ولو عمامه من بر سر او باشد»! اشاره معظمله به روحانیونی که اینروزها وحدتشکن هستند، ناگهانی نیست، و بسا که از سر درد از جراحات جامعه و البته نگرش عمیق و دقیق به اخبار جامعه و تقلای گروهی از افراد قشری باشد. ایشان میگویند: «حضرت امیر یک بیان نورانی دارد که بالاخره ما جامعه را متحد کردیم، و تمامی کوشش دشمن این است که این جامعه را ارباً اربا بکند. شما مواظب باشید این جامعه متحد، مختلف نشود، پراکنده نشود. اگر کسی عالماً عامداً دارد این وحدت اسلامی را به هم میزند، با او مبارزه کنید، ولو عمامه من بر سر او باشد».
میتوان فرض کرد که اشاره حضرت آیتالله به یک جریان یا دسته خاص سیاسی نیست ولی میتوان حدس صائب برد که ایشان از برخی اظهارات تفرقهافکنانه با حمله به قوا و نهادها به اسم اینکه من از فلان اسرار این جهان و آن جهان باخبرم، ناخشنودند. رهبر شهید نیز خود بارها از کسانی که جزماندیشانه حرف خود را با قطعیت و بدون هرگونه امکان خطا به جامعه تلقین میکنند، به اظهارات وحدتشکن تعبیر میکردند و حضرت آقای جوادی نیز بینظر به این بخش از جامعه نیستند. دلیل؟ چون دقیقاً همین اظهارات تخیلی و افراطی است که اکنون محل بحث و جدال بیمورد و صدور بیانیههای تکذیبیه و صدور اعلامیههای جداگانه از نهادها و قوای مختلف علیه آن اظهارات و علیه یکدیگر و به یک معنا شکستن وحدت شده است.
وقتی یک اظهارنظر موجب میشود چند دسته از جریانهای سیاسی و چندین نهاد و قوه نظام به هم گمان بد ببرند که نکند توطئهای در کار است، پس سخن حضرت آیتالله که سالهاست میدانیم اهل پیگیری روزانه اخبار روزنامهها و رسانهها و مشرف به وقایع و حوادث جامعه هستند، ضمیر مشخصی دارد.
برخی به اسم اینکه واجد عقلانیت و صدق بیچونوچرای گفتار خود هستند در یک برهه زمانی، مردم را از سفر حج ترساندند که شما میروید و، چون جنگ است، گروگان گرفته میشوید! سخیف و فاقد ذرهای فهم استراتژیک و سیاسی. نتیجه چه شد؟ جامعهی حاجیان و بزرگتر از آن کل جامعه نگران و دو دسته شد ولی آن افراد خطاپیشه هرگز توبیخ یا تقبیح نشدند.
برخی حتی همین ایده را درباره تشییع پیکر رهبر شهید در عراق و سپس درباره اربعین صادر کردند. کسی که درون جامعه و با مردم زندگی میکند آثار ضد وحدت این شایعه پراکنان و مرجفون را بعینه میفهمد.
افرادی از غیبت رهبری معظم استفاده میکنند و داستان میسرایند. دیگران شهادت مسئولان را به اشتباهات فردی خودشان یا نفوذ در سطح بالا نسبت میدهند. دیگری آن را نتیجه ضعف قوای نظامی میداند! و آنان که دوست دارند دیده شوند در فضای رسانه عین مورچگان از سر و کول هم بالا میروند و در ساختن شایعه و ادعای بیاساس سبقت میگیرند.
اکنون تنگه با ترتیبات ایرانی و توافق جدیدی که ممکن است اعلام شود و اگر هم نشود ایران نشان داده در اینباره محکم ایستاده است، اداره میشود ولی عدهای مثل اینکه پیامبر مرسل هستند، از کودتای دولت یا فروش تنگه حرف میزدند و جامعه را به چندین و چند دسته متفرق درانداختند و حالا نیز جبران غلطهای خود را نمیکنند.
عجیب است که وقتی به میان مردم میرویم میبینیم آنان با اندک گرایش سران و مسئولان به یکدیگر یا با سکوت آنان، آمادگی کامل برای پوشیدن لباس وحدت دارند، یعنی مردم وحدتگریز نیستند و وحدتپذیرند ولی وقتی جدال مرجفون بالا میگیرد طبعاً بر مردم هم اثر میگذارد.
مردمی که با اندک وحدت مسئولان دور هم جمع میشوند، سزا نیست که ما با پیشفرضهای جزماندیشانه خود به آن از پشت و از روبهرو خنجر تفرقه بزنیم. رسانههایی که بستر حرفهای تفرقهافکنانه میشوند با این توجیه که «ما منتشر نکنیم دیگران میکنند»، کارشان از اصل آن خیانت و تفرقهافکنی خیانتبارتر است. اگر کسی به آن فرد وحدتشکن میتازد باید که به رسانه حامل پیام وحدتشکن چندبرابر اعتراض کند.
اگر میخواهید درک کنید که خیانت وحدتشکنان در این روزها چقدر بزرگ است، فقط کافی است بنگرید که دنیا یکصدا از پیروزی بزرگ قرن برای ایرانیان سخن میگویند که عامل اصلی این پیروزی وحدت روزهای جنگ بود و حالا برخی در داخل گویا میخواهند این شهد را زهر کنند!
