«رسم پروانه شدن» از عشق و معنویت شهید چراغچی می‌گوید

جوان آنلاین: نویسنده «رسم پروانه شدن» گفت: در نگارش این کتاب برای اینکه از حالت تکراری و کلیشه‌ای زندگی‌نوشت شهید فاصله بگیرم، از فرمی استفاده کردم که نه تنها خواندن کتاب را برای مخاطب مشکل نکند، بلکه بسیار متفاوت، ساده، راحت، روان و قابل فهم باشد. 

سمیه کاتبی، نویسنده «رسم پروانه شدن»، گفت: وقتی تماس گرفته شد و برای نگارش، چند شهید به من معرفی شد، اولویتم این بود که زندگی شهیدی را بنویسم که هم‌استانی خودم باشد. دلم می‌خواست از شهیدی بنویسم که کمتر شناخته شده یا کمتر اسمش برده شده باشد. او ادامه داد: زمانی که تصمیم گرفتم از شهید ولی‌الله چراغچی مسجدی بنویسم، اطلاعات خیلی کمی در جست‌و‌جو‌های اینترنتی وجود داشت و مجموعه اطلاعات یا کتابی پیدا نکردم که در مورد این شهید نوشته شده باشد. به همین دلیل خیلی خوشحال بودم که برای شهیدی کار می‌کنم که هنوز برایش کتابی نوشته نشده است. ضمن اینکه من در حین پرس‌وجو متوجه شدم با شهید تقریباً هم‌استانی هستم و فاصله نیشابور و مشهد زیاد نیست که نتوانم با خانواده شهید ارتباط برقرار کنم. کاتبی افزود: یکی از آشناهایم همرده سردار چراغچی بود و این امکان را فراهم کرد که راحت‌تر با خواهر، برادر شهید و همسر شهید ارتباط برقرار کنم و، چون اطلاعات خیلی کمی هم درباره شهید در فضای اینترنت وجود داشت، اطلاعاتی که خانواده شهید به من دادند بسیار ناب بود و جایی گفته نشده بود. 

او درباره اطلاعاتی که به واسطه گفت‌و‌گو با خانواده شهید و تحقیقاتش کسب کرده، عنوان کرد: در پژوهش‌هایم متوجه شدم که فامیلی شهید به شغل پدربزرگ‌شان ربط داشته و اینکه ایشان در مسجد گوهرشاد چراغچی حرم بودند. من همین نکته را در یک بخش از کتاب آوردم و سعی کردم بخشی از مطالب را به پدربزرگ شهید ربط دهم. همچنین در حین پژوهش‌ها به این رسیدم که عمه شهید سال ۵۶ در تظاهراتی که بر علیه رژیم انجام می‌شده با یکی از دوستان‌شان در خیابان خسروی‌نو زیر تانک رفته‌اند و این نشان می‌داد این خانواده چقدر از لحاظ فکری و اجتماعی غنی و فعال بودند. او ادامه داد: از خاطرات خواهر شهید متوجه شدم که خانواده شهید چراغچی خانواده‌ای بسیار متمول و ثروتمند بودند، طوری که پدر شهید حتی دلش نمی‌خواست که پسرانش درس بخوانند، در حالی که چنین شرایطی برای شهید اصلاً اهمیتی نداشته؛ او به خیلی چیز‌ها پشت …