جوان آنلاین: در سپهر ژئوپلیتیک معاصر که از آشوبهای ساختاری و تهدیدات فراملی خبر میدهد، تبیین دکترین دفاعی یک کشور، تنها یک ضرورت نظامی نیست، بلکه بازتابی از ارادهی سیاسی و حقوقی حاکمیت برای صیانت از «حق حاکمیت» (Sovereignty) است.
با واکاوی دقیق و تطبیقی احکام ارکان فرماندهی و نقاط ثقل استراتژیک در دستورالعملهای رهبری، میتوان دریافت که جمهوری اسلامی ایران در حالگذار از یک پارادایم «دفاعی-پدافندی» به سوی یک ساختار «بازدارندگی فعال و تهاجمی» است؛ ساختاری که در آن، توان نظامی، هوشمندی اطلاعاتی و ظرفیتهای مردمی در یک «پیوند ارگانیک» برای مقابله با استکبار صهیونی-امریکایی به کار گرفته شدهاند.
۱. تحول در دکترین بازدارندگی
بررسی احکام ریاست ستاد کل نیروهای مسلح و فرماندهی کل سپاه پاسداران، گویای یک چرخش راهبردی از «دفاع ایستا» به سوی «بازدارندگی تهاجمی» (Offensive Deterrence) است. تأکید بر «آمادگی برای اجرای عملیات تهاجمی پرقدرت» و «پاسخگویی انقلابی»، در تحلیل حقوق بینالملل، نه یک اقدام تجاوزجویانه، بلکه تجلی عینی «حق دفاع مشروع پیشدستانه» (Anticipatory Self-Defense) است. …
