نازنین دشتی
فوتبال همیشه راوی قصههایی است که در مستطیل سبز آغاز میشوند، اما روی نیمکتها، در راهروهای رختکن و این روزها در صفحات شبکههای اجتماعی به نقطه جوش میرسند. پرسپولیس لیگ بیستوششم، تیمی که با مهدی تارتار سودای تکرار روزهای طلایی را در سر میپروراند، حالا درگیر یکی از همین قصههای پرالتهاب شده است.
در مرکز این میدان مین، ۲چهره ایستادهاند؛ سرمربی باانگیزهای که میخواهد اقتدارش را دیکته کند، و ستارهای ازبکستانی که عادت کرده قهرمان بیچونوچرای سکوها باشد. داستان اختلاف مهدی تارتار و اوستون اورونوف، دیگر یک شایعه درگوشی در راهروهای ورزشگاه شهید کاظمی نیست؛ این یک تقابل علنی است که حالا به نقطه اوج خود، یعنی مصدومنمایی و تکذیب رسیده است.
پرده اول؛ قهرمانی که به نیمکت پیچ شد
برای هواداران پرسپولیس، اوستون اورونوف تنها یک بازیکن خارجی نیست؛ او معمار بخش مهمی از آخرین قهرمانی آنها در لیگ برتر است. بازیکنی که هرگاه توپ زیر پایش میچرخید، بوی گل و موقعیت در استادیوم میپیچید. وقتی سوت آغاز لیگ بیستوششم به صدا درآمد، همه منتظر بودند تا بار دیگر رقص پاهای این ستاره ازبک را در ترکیب اصلی ببینند.
پیشفصل همهچیز عادی به نظر میرسید و اورونوف با آمادگی نسبتا خوبی در تمرینات ظاهر شده بود، اما تفکرات سرمربی جدید، مسیر دیگری را ترسیم کرده بود. در ایستگاه اول و تقابل با شمسآذر قزوین، یک اتفاق غیرمنتظره رخ داد؛ اورونوف ۹۰دقیقه تمام روی نیمکت نشست. تارتار حتی یک دقیقه هم به ستاره تیمش فرصت نداد. پرسپولیس بازی را برد و نمایش هجومی تیم باعث شد تا غیبت اورونوف زیر سایه پیروزی و تعریف و تمجیدها از سبک بازی تارتار پنهان بماند.
در هفته دوم برابر استقلال خوزستان، یخ این نیمکتنشینی کمی آب شد. اورونوف از دقیقه۶۳ به میدان رفت و در همان زمان محدود هم کیفیت فنی قابلقبولی از خود ارائه داد. بسیاری تصور کردند که این تعویض، پایان دوران کوتاه تنبیه یا عدم آمادگی ستاره ازبک است و او به زودی به ترکیب فیکس بازخواهد گشت. اما فوتبال، بازی لحظههای غافلگیرکننده است.
پرده دوم؛ …
