طهمورث گیلانی
در شرایطی که جامعه ایران تحت فشار تحریمهای کمرشکن، تورم فزاینده و ناپایداریهای اقتصادی روزگار میگذراند و کارشناسان ارشد امنیت ملی و دیپلماسی سالهاست تاکید دارند که دستیابی به سلاح هستهای یا خروج از پیمانهای بینالمللی نه تنها راهگشای مشکلات کلان کشور نیست، بلکه میتواند بسترساز اجماع جهانی و درگیریهای ویرانگر باشد، بار دیگر شاهد اوجگیری ادبیات تنشزا در فضای سیاسی کشور هستیم. تکرار ادعاهایی درباره خروج از پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT)، گمانهزنی درباره ساخت بمب اتم و صادر کردن تهدیدات اقتصادی به کشورهای منطقه، این پرسش بنیادین را مطرح میکند که طرح چنین مواضعی در مقطع حساس فعلی، جز بالا بردن ریسک جنگ و تحمیل آسیبهای جبرانناپذیر بر زندگی روزمره مردم، چه کارکرد منطقی یا دستاورد ملموسی برای منافع ملی ایران دارد؟
اظهارات کمسابقه هستهای و خطونشانهای منطقهای
موج تازه این اظهارات از بالاترین سطوح امنیتی کشور آغاز شد. محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، در اظهاراتی کمسابقه درباره برنامه هستهای جمهوری اسلامی پرسیده است که اگر پایبندی به مقررات بینالمللی مانع حمله به یک کشور نمیشود، «چرا ما نرویم دنبال بمب اتم.» آقای رضایی در گفتوگو با صدا و سیما گفت که حمله آمریکا به ایران باعث شده برخی کشورها به این نتیجه برسند که داشتن سلاح هستهای میتواند بازدارندگی بیشتری ایجاد کند. او تاکید کرد که ایران با وجود عضویت در پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای، پذیرش بازرسیها و همکاری گسترده با آژانس بینالمللی انرژی اتمی، هدف حمله قرار گرفته است. او گفت: «الان همه دنیا میگویند... پس نه انپیتی موثر است و نه عضویت در سازمان انرژی اتمی» و افزود که این وضعیت «اشتیاق» کشورها برای دستیابی به بمب اتم را افزایش داده است.
دبیر شورای عالی امنیت ملی در بخش دیگری از سخنانش درباره تنگه هرمز نیز موضعی تهدیدآمیز گرفت و گفت اگر کشوری در «جنگ اقتصادی» علیه ایران مشارکت کند، ایران اجازه …
