نگار رشیدی
امروز که این کلمات روی کاغذ این صفحه نقش بسته و شما در حال خواندن آن هستید، ورزش زنان ایران یکی از باشکوهترین و طلاییترین صفحات تاریخ خود را ورق زده است. کلماتی که شاید تا همین چند سال پیش، نوشتنشان رویایی دور و دستنیافتنی به نظر میرسید، حالا با عرق جبین، دستهای پینهبسته و اراده پولادین دخترانی نوشته شده که فعل خواستن را نه در کلاسهای درس، بلکه روی کفپوشهای سالن تیانجین چین صرف کردند. دیروز، صدای سوت پایان دیدار ایران و اندونزی، تنها پایان یک مسابقه ورزشی نبود؛ آن سوت ممتد، صدای شکسته شدن شیشه قطور طلسمی بود که سالها بر والیبال زنان ایران سایه انداخته بود. دختران ما، سروقامتانی که از پس سالها نادیده گرفته شدن، حالا به قلههای آسیا چشم دوختهاند، موفق شدند با نمایشی که ترکیبی از هنر، جسارت و جنون پیروزی بود، برای نخستینبار در تاریخ، به جمع چهار تیم برتر مسابقات قهرمانی زنان آسیا ۲۰۲۶ راه یابند.
برای درک بزرگی این شاهکار، باید کمی به عقب برگردیم. به روزهایی که سقف آرزوهای والیبال زنان ما، تنها حضور آبرومندانه در مسابقات بود. اما پروژه توسعه والیبال زنان که از سال ۱۴۰۳ با رویاپردازی جسورانه و آرمان حضور در جمع چهار تیم برتر آسیا در سال ۲۰۲۸ کلید خورد، مسیر تاریخ را عوض کرد. سیدمیلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال، با جذب لیدو-هی، مربی بادانش کرهای، خشت اول این بنای جدید را گذاشت. این سرمایهگذاری هدفمند، به سرعت نتیجه داد و تیم ملی از رده هشتادم جهان با سرعتی خیرهکننده به رده چهلم رسید. با این حال، در ورزش قهرمانی، مسیر همیشه هموار نیست. عدم کسب نتیجه دلخواه در جام کنفدراسیون والیبال آسیا، میتوانست پایان این رویا باشد، اما مدیریت فدراسیون با تصمیمی شجاعانه و تغییراتی استراتژیک در کادر فنی، سکان هدایت را به علیرضا طلوعکیان سپرد. تیمی که راهی مسابقات قهرمانی آسیا شد، تیمی دگرگونشده، تشنه اثبات خود و لبریز از انگیزه بود. آنها نیامده بودند که فقط شرکتکننده باشند؛ آنها آمده بودند تا آرمان سال ۲۰۲۸ را دو سال زودتر در سال ۲۰۲۶ محقق کنند و چه باشکوه این کار را انجام دادند. …
